Stevia

Je hoort het steeds vaker.

Suiker is dodelijk slecht!

De oorzaak van de vetzucht van de mensheid!

Ongecontroleerde bloedsuikerspiegelingen, tandbederf, diabetes, verstopte slagaderen. Het is verslavend, kankerverwekkend!!

Je krijgt er astma van, adhd, hyperactiviteit, migraine. Draagt bij aan dementie, voedselallergie.

Je krijgt er zelfs aambeien van!

Huuuu! V e r s c h r i k k e l i j k!

Aaargh!

Nee, dan dat andere spulletje:

Stevia.

(een zacht vioolmuziekje begint nu te spelen)

Niks chemisch, puur natuur. Een mooi groen plantje. Lekker met de worteltjes in de grond. Beetje groeien. Lekker relaxed.

En daar maken ze dan ook suiker van. Met de naam Stevia. Klinkt ook zo heerlijk onschuldig. Zeg het maar na, toe maar. S t e v i a. Steeeeeeeeeevia. Steeeeeviiiiiiiiiaaaaaaa. Ja goed zo!

Ook zo super zoet. Nog zoeter dan suiker, sterker ook.

En gezond! Niks vreemds mee aan de hand.
Sterker nog, je wordt er gezonder van!

Geen bijwerkingen! Het verlaagt zelfs de bloedsuikerspiegel! De bloeddruk ook!
Bacteriën in de mond kunnen er niet van eten, dus geen tandbederf!

En het bevat geen calorieën! En geen koolhydraten! Wauw, dus je wordt er niet dik van!

En het is antibacterieel! En stikt van de anti-oxidanten!

En als je er een zalfje van maakt, en je smeert het op je gezicht...dan verdwijnen je rimpels!!

(engelenkoor barst los, en komt samen met de vioolmuziek tot apotheose)

Kortom, om een lang verhaal kort te maken:

En duur dat het is! Het mag dan wel 300 keer zoeter zijn dan suiker, maar voor diezelfde prijs heb ik anderhalve kilo suiker in mijn handen. Dat voelt toch wel lekkerder dan zo'n klein potje. Maar ja, die aambeien! Dat moet ik voorkomen! Dan maar wat meer betalen...

Om te beginnen maar eens kijken of ik het kan gebruiken bij het brood bakken...

Carnis Anonimus

Er wordt niet zoveel vlees gegeten in ons huishouden.

Om verschillende redenen. Milieu, dierenwelzijn, de bioindustrie en alle misstanden, noem maar op.

Naast allerlei alternatieven voor vlees, of gewoon helemaal geen vlees, ligt er af en toe echt vlees op het bord.

Onze kleine meid, nog totaal onbewust van al het leed en ellende achter het vlees, blijkt een echte carnivoor te zijn. En aangezien we al blij zijn wanneer ze ietwat gevarieerd eet, kopen we af en toe wat vlees. Biologisch, dat dan weer wel!

Kijkend naar het vlees in de schappen van de supermarkt, zie ik alleen maar ondefinieerbare stukjes vlees liggen. Totaal geanonimiseerd.

Alleen dankzij het label op het bakje, kan je nog achterhalen wat voor dier het is geweest. Je koopt geen stukje van een dood dier, maar carnis anonimus. Anoniem vlees!

Mijn gedachten gaan terug naar een bericht op de weblog 'Eetschrijven'. Met daarin een ingezonden brief van een lezer in de krant, waarin ze zegt dat de aanblik, bij een Chinese chef-kok, van een gebraden eend met oogjes en het bekje nog open weerzinwekkend is. Ze snapt niet dat mensen dat kunnen eten.

Maar de stukjes vlees in de supermarkt hebben ook ogen gehad, en een bek. En oren, en haren of veren. Alleen, zonder al die kenmerken, wordt het ineens een stuk makkelijker om het op te eten.

Zonder schuldgevoel of emotie schrokken we het vlees naar binnen. En denken niet aan een dartelend lammetje, de pientere oogjes van een varken, de lodderige blik van een koe of het gezellige getok van een kip. We eten geen dieren, alleen maar stukjes vlees.

Ik kijk naar het vlees in de supermarkt. Naar het kleine Chineesje aan onze eettafel en naar de Chinese keuken in China zelf.

En kom tot een geniaal idee!

We brengen China naar Nederland!

De dingen die we daar hebben gezien qua eten van dieren, zullen zo schokkend zijn voor de verwende Westerse ogen, dat er een hoop mensen spontaan vegetarisch worden!

Wat zou er gebeuren als we voortaan de dieren zo presenteren?
Een duik in ons fotoarchief.

Varkenspootjes en varkensneuzen. Het dier wordt ter plekke in stukken gehakt en verkocht.

Een lekker kippetje gekocht als lunch. Met alles erop en eraan.

De vissen worden levend gekocht of anders van te voren opengesneden en al spartelend uitgestald, om maar te bewijzen dat ze vers zijn.

Of gewoon een bosje levende kippen op de markt kopen.

En waarom alleen maar de bekende dieren eten? Probeer eens wat nieuws!
Een zoekplaatje. Wat voor eetbare dieren zien jullie op deze foto?

Bestelde dieren worden ter plekke voorbereid. En ik weet het nog steeds niet. Is dit een konijn of een kat?

En waarom perse de bekende aaibare dieren eten? Er zijn zoveel andere mogelijkheden!

Zo, niks meer anoniem. Eens kijken of men dan nog net zo graag vlees eet, wanneer men oog in oog staat met het avondeten.

Eet smakelijk!

De vegetarische slager: rauw gehakt

Opeens lag er een nieuw product in de schappen van onze natuurwinkel.

Vegetarisch Vlees!

Pardon?
Vegetarisch vlees?

Is dat geen paradox? Of een contradictio in terminis, om maar eens even quasi-intellectueel over te komen.

Nou nee, het waren producten van de Vegetarische Slager.

Ik had er vaak over gelezen en was er erg benieuwd naar. Maar helaas was er geen verkooppunt in de buurt.

Maar nu wel!

Vlees, maar toch geen vlees. Een 100% plantaardige vleesvervanger, die niet van echt te onderscheiden is. Aldus de vegetarische slager zelf.

Ik stond te popelen om het uit te gaan proberen. Meteen het product 'rauw gehakt' gekocht en in de vriezer gegooid, met het idee om er later iets lekkers van te maken.

Enige dagen later kwam ik 's avonds terug van mijn werk en trof ik mijn geliefde aan, mopperend aan het fornuis.

'Wat is dat voor raar gehakt? Harstikke droog en klef. Het lijkt wel brooddeeg!'

Ze hield de pollepel omhoog waar een grote klont gehakt omheen zat geplakt. Het zag er niet uit.

Uiteindelijk lag het op onze borden en keken we er sceptisch naar. Een grote homp plakkerige rode smurrie.

Onze kleine schoof spontaan haar bord opzij en weigerde om nog te eten. Weg was de geboekte vooruitgang om haar een paar stukjes pasta te leren eten MET saus. Weken aan opvoedingspogingen in 1 klap teniet gedaan!

Ook mijn vrouw proefde met lange tanden en heeft haar bord niet leeggegeten. Weer een slecht voorbeeld voor onze kleine.

Zelf heb ik het wel opgegeten, ik lus tenslotte bijna alles. Maar ik moet wel toegeven, een lekkere gehaktsaus kan je er niet zomaar van maken. Misschien als ik het nog eens probeer, om er een echte bolognese saus van te maken, met melk en rode wijn, veel vocht. Maar ik betwijfel of het dan wel lukt.

Achteraf hadden we het anders moeten aanpakken. Dit gehakt lijkt me beter geschikt voor gehaktballen en hamburgers.

Kortom, ik geef het nog een kans! Ze hebben tenslotte nog meer producten, eens kijken wat we daarmee kunnen.

Aardbeien

De zon schijnt op ons minimoestuintje en langzaam kleurt het rood tussen al het groen. De aardbeitjes die ik bij de Aardbeienacademie had gekocht, beginnen te rijpen.

Alhoewel, aardbeitjes, zeg maar gerust aardBEIEN! Het zijn flinke exemplaren.

Ze doen het erg goed. Ik geef ze braaf netjes water en ze geven een beloning terug in de vorm van veel bloemen, dus hopelijk ook veel aardbeien. Er is al bijna 1 exemplaar rijp, die gaat binnenkort geplukt worden!

En dan zet ik mijn tanden er in, en natuurlijk deel ik ook wat met de rest van het gezin. Hm, het water loopt me al in de mond, als ik er al aan denk. Ik zit regelmatig kwijlend voor de bewuste aardbei, en elke keer lijkt hij weer een beetje roder, je ziet het bijna ter plekke gebeuren.

Wanneer is eigenlijk het beste moment om een aardbei te plukken? Als hij rood is, of moet ik hem dan nog een tijdje langer laten doorrijpen?

Dat is een mooie vraag voor de academie. Of misschien weten jullie het ook?

De aardbeien rusten op een bedje tuinkers, dat vakkundig door onze kleine meid is gezaaid, inclusief in de andere vakken en tussen de voegen van het terras.

En dat brengt me tot weer een andere vraag. Want ik heb nog 6 vakken over in mijn SFG bak. En het is zonde om die leeg te laten. Ik zou graag nog wat meer groenten willen zaaien, maar misschien is er wel groente die heel goed samenkan met de aardbeien.

Ook maar eens vragen dan. Welke groenten kan je het best naast de aardbeien planten?

Wat ga ik straks doen met die heerlijke oogst?

Niet zo moeilijk, opeten en genieten!

Maar er zijn ook plannen om natuurlijk een lekkere aardbeienjam te maken en ook, tja, hoe heten die dingen? Van die fruitvellen. Lappen gedroogd fruit, lekker plakkerig en zoet. Een heerlijke snack.

Klik hier om plaatjes te zien, als iemand de Nederlandse naam weet, laat maar weten.

Op dit moment ben ik aan het experimenteren met perziken, als dat lukt, dan komt er ook een versie van aardbeien. En natuurlijk komt er dan ook een recept op de weblog.

Goed, ik ga weer terug naar de moestuinbak, eens kijken of er al iets rijp is...

Afstuderen als aardbeioloog

Regelmatig hoor je dat er mensen zijn, die een extra studie gaan doen, in de avonduren. Afstuderen als wiskundige, of iets in de rechten, of als huishoudcoach. Noem maar op.

En sinds kort kan je ook gaan afstuderen als aardbeioloog.

Als wat?

Nou ja, of het 'aarbeioloog' is, dat is niet duidelijk, maar je kan wel gaan studeren aan de Aardbeienacademie.

Smaakaardbeien

Er is een beroemde naam in aardbeienland, een teler van smaakaardbeien. Op zijn weblog schrijft hij het volgende hierover:

Eh, wat? Juist ja, aardbeien die vooral lekker smaken. Doorgewinterde vakgenoten en groenteboeren vinden ze vaak té rood, té kwetsbaar, té grillig van vorm, té weinig productief, té enzovoort....Ze zijn ook té lekker en laat ik dáár nou net helemaal voor gaan

Zijn naam is Jan Robben en hij heeft een aardbeienbedrijf in Oirschot. En zijn naam is een begrip in culinair Nederland.

Aardbeienacademi.

Maar culinair Nederland is in mineur. Want Jan Robben stopt met zijn teelt van aardbeien. Onder meer omdat er tegenwoordig een hoop eenheidsworst in de supermarkten ligt. En aparte producten, die wat moeilijker te vervoeren of te houden zijn, hebben daar geen plaats. Hoe lekker ze ook zijn. En daarnaast schijnt het op de aardbeienmarkt zowiezo moeilijk te zijn om je producten kwijt te kunnen.

Hoe krijg je dan je aardbeien naar de consument? En dan het liefst zo vers mogelijk? Eigenlijk zou de consument de aarbeien rechtstreeks van de plant moeten plukken.

Dat kan! Via de aardbeienacademie.

Jan Robben beschrijft het als volgt op zijn weblog:

Via de Aardbeienacademie kunnen lekkere aardbeien binnen ieders handbereik komen. En zo vers ook, zoals u ze wellicht nog nooit gegeten heeft, of het moet zijn dat uw buurman aardbeien teelt. U gaat die lekkere aardbeien nu namelijk zelf telen en ik ga u daar persoonlijk bij helpen. Lokaler dan op grijpafstand van uw eigen keuken kan het niet zijn. Zelf roep ik al jarenlang dat ik aardbeien het lekkerst vind als ze net geplukt van de plant direct opgegeten worden. Lekker rijp geworden aan de plant, vergeet alle suiker en andere additieven en geniet van een pure aardbei zoals een aardbei hoort te zijn.

Hebt u een eigen stukje grond, een terras of zelfs maar een balkonnetje? Of ziet u kansen om er met uw kinderen op school iets mee te doen? Bent u opa of oma en vindt u het een leuk idee om met uw kleinkinderen iets educatiefs te doen en ze te laten genieten van hun zelf geteelde aardbeien? Zijn de aardbeien juist rijp als de vakantiekoffers gepakt zijn, dan is het wellicht een leuke geste om uw huis- en hond- of poesoppas blij te maken met lekkere aardbeien. Misschien is het ook wel leuk om er een sociaal buurtproject van te maken?

Eerst samen de aardbeitjes telen en dan een aardbeienfeest of jamkookdag organiseren. En bij het telen van die lekkere aardbeien krijgt u dan persoonlijke online begeleiding van mij, middels filmpjes, foto's en tekst. Omdat het een echte academie kan gaan worden zult u ook veel van elkaar kunnen gaan leren. Aardbeienacademie.nl wordt een interactieve website waarop u ook uw eigen leuke aardbeiwetenswaardigheden, zoals recepten en eigenwijze teeltmethoden met elkaar én met mij kunt delen. Zelfs ik laat me graag inspireren en dat leidt vast weer tot nieuwe leuke dingen.

Nou, beter kan het niet gezegd worden. Ik word er enthousiast van. Dit is heel leuk!

Zelf aardbeien in je achtertuin kweken. Dat kan door gewoon een plantje uit het tuincentrum in je tuin te zetten, maar ik ga nu voor een heerlijke aardbeiensoort, persoonlijk begeleid door een legendarische teler. Dat wordt smullen!

Ik heb me al ingeschreven voor de nieuwsbrief en binnenkort schrijf ik me in bij de aardbeienacademie. En komende zomer kan iedereen bij ons in de buurt genieten van heerlijke aardbeien, door mij, kersverse aarbeioloog gekweekt!

Wie doet er nog meer mee?

Gemak uit een pak (1)

Soms kom je ze wel eens tegen op het Internet. Recepten met instructies als:

'Aardappelpuree: Neem een pakje Maggi Aardappelpuree.'

'Spaghetti: Neem een pakje Honig Spaghettikruiden'

Dan gaan er even koude rillingen over de ruggegraat. Koken met een kant en klaar pakje? Vers eten uit een 'pakje'? Bah! Gemak uit een pak, misschien, maar wel met een hoop afval, smaakversterkers en wie weet wat er nog meer in zit.

We geven het toe, ook wij hebben een pakje in de kast staan. Maar niet structureel hoor. Puur als noodgeval, omdat onze kleine geen verse groenten door de macaroni blieft. En dat is vaak. Dus om toch wat smaak toe te voegen, hebben we van zulke pakjes gekocht.

Maar het gaat niet van harte. Dat kan vast op een andere manier.

Wat zit er in zo'n pakje?

Eerst maar eens kijken wat er nu precies in zo'n pakje zit. Dat staat netjes op de zijkant van het pak:

Groenten:

• tomaat (17%)
• ui (8,6%)
• prei
• wortel
• paprika
• knolselderij

zout
rijstebloem
glucosestroop
suiker
aroma (bevat melk)
specerijen:

• kerrie
• paprikapoeder
• peper
• gemberwortel
• laurier
• cayennepeper

smaakversterkers:

• E621
• E635

kruiden:

• knoflook
• bieslook
• bladselderij
• majoraan
• oregano
• tijm
• basilicum

geharde plantaardige olie
zetmeel
voedingszuur (citroenzuur)
plantaardig vet

Een hele lijst! En veel ervan hebben we gewoon in onze voorraad zitten. Behalve dan de smaakversterkers en dergelijke.

De volgorde van ingredienten

De volgorde van de ingredienten vertelt ook wat. Die staat namelijk in volgorde van hoeveelheid. Van 'het meest', naar het 'minst'. Dus van het laatste item op de lijst, daar zit er het minste van in.

Dan is het zorgwekkend, dat al op de tweede plaats 'zout' staat en daarna 'suikers'. Moet dat er allemaal in zitten? En zoveel? Zijn de groenten, kruiden en specerijen dan niet genoeg? Meer heb je toch niet nodig?

Kan dat niet anders?

Dat gaan we eens uitzoeken. Ik wil hetzelfde gemak, dat je binnen een handomdraai een smaakje in je eten hebt. Maar dan wel met de volgende punten:

• snel
• gezond
• biologisch
• makkelijk

Alle ingredienten hebben we op voorraad, laten we eens gaan experimenteren om net zo'n gemak uit een pak te hebben, maar dan echt vers, zonder toevoegingen.

Binnenkort het resultaat!

Een belofte is nagekomen

Een maand geleden vertelde een supermarktmanager dat hij, speciaal voor ons, weer een product in het assortiment zou nemen.

We misten onze lekkere biologische vanillevla en toen we te horen kregen dat het uit het assortiment was genomen, omdat het niet goed liep, vonden we dat erg jammer. En we namen het voorstel van de manager een beetje met een korreltje zout. Want ja, je gaat toch niet voor 1 klant weer een product inkopen?

Maar!!

Juicht! Volkeren der aarde! De vanillevla staat weer in de schappen!!

En wat een klantenservice! Petje af voor deze supermarktfiliaaleigenaar, dat hij zijn klanten zo hoog in het vaandel heeft staan. We zijn er erg blij mee.

Dank u wel meneer van de Wildenberg!

Voor het eerst een Happy Meal

Tja. Het is zover gekomen.
We zijn gezwicht.

Het slachtoffer geworden van gemakzucht, luiheid en lekkere trek.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar eh... tja, hoe zal ik het zeggen. We moesten nog een eind rijden voordat we thuis waren. En eh.. geen zin om te koken. Ook geen tijd meer, aangezien onze kleine op tijd naar bed moest.

Dus eh... zijn we maar naar Mc Donalds gegaan en hebben daar een Happy Meal gekocht.

Een aantal mensen zullen hun wenkbrauwen nu optrekken: 'Jij? Een Happy Meal?!? En je zei dat je noooit, maar dan ook nooooooit een ...'
Ja, sorry. Mea Culpa, mea culpa.

Het zij zo, ik beken schuld!

Maar! Er schijnt een lichtje in de duisternis. Er komt misschien een moment dat de verleiding niet meer aanwezig is. Dat er geen Happy Meal meer zal bestaan!

In San Francisco is namelijk een regel in het leven geroepen, dat er geen speelgoedjes meer mogen worden verkocht bij gerechten die niet aan bepaalde voorwaarden voldoen.

Dus geen speelgoedjes meer bij kindermenu's, of het moet aan de volgende criteria voldoen:

• Minder dan 600 calorieën
• Minder dan 640 milligram zout
• Minder dan 35 procent van de calorieën uit vetten.
• Minder dan 10 procent van verzadigd vet
• Minstens een half kopje fruit of driekwart kopje groenten.

Wauw. En dat in de bron van McDonalds, in de Verenigde Staten zelf! Zou dit een begin zijn van een verandering in de fastfood industrie? Laten we het hopen.

Eigenlijk is het een erg slim idee, om speelgoedjes te verkopen bij bepaald soort eten, om het populair te maken. Maar ergens heeft iemand een raar idee gekregen om dat toe te passen op ongezond eten.

Wat zou er gebeuren wanneer we cadeautjes gaan geven bij gezond eten? Dat is toch veel beter?

Spaarplaatjes bij spruitjes, poppetjes bij komkommers, smurfen bij aubergines, ik noem maar wat.

In het verleden zijn er wel eens acties geweest van Suske en Wiske, waar je kon sparen voor leuke dingen bij de aankoop van appels. Dat is een goed voorbeeld.

Maar er zijn zo nog maar weinig andere voorbeelden te vinden. Of weet iemand anders nog een soortgelijke actie?

Gehoord, gezien, gelezen: 100% Natuurlijk

Tijdens het boodschappen doen, misten we onze favoriete biologische vanille vla. Het vak was leeg! Nee! Ramp! Gelukkig stond er een meneer, die bezig was met het vullen van de vakken.

'Hallo meneer. Is er nog die biologische vanille vla, die jullie altijd hebben?'

Meneer bleek de supermarkteigenaar te zijn.

"Nee, sorry. Die heb ik uit het assortiment laten halen, die liep niet zo goed."

'Hm, jammer, want dat was de enige die we echt lekker vonden, de rest heeft altijd zo'n sterke overdreven smaak.'

"Maar u kunt deze andere vanillevla proberen, die is ook biologisch!"

'Die? Maar er staat geen Eko merk op of een ander logo, is die biologisch?'

"Ja, kijk maar. Hier staat het: 100% natuurlijk!"

'Eh, tja, eh. Dat is niet echt een duidelijke claim en niet echt biologisch toch?'

"Oh, ehm. Nu je het zegt. Nou, weet je wat? Ik bestel weer de bio vanille vla! Binnenkort is hij weer in het assortiment!"

In koor: 'Dank u wel, meneer de supermarktfiliaaleigenaar!'

Tja, '100% natuurlijk' is zo'n loze claim, dat hoeft helemaal niet biologisch te zijn. Zo'n filiaalhouder zou toch beter moeten weten, hij koopt dagelijks voedsel in! Gelukkig maakte hij het weer helemaal goed door onze favoriete biovla weer in te kopen. Top!

Is het de presentatie, ons brein of gewoon lekker?

(Ook dit berichtje is nog geautomatiseerd. We zijn nog aan het uitrusten van de reis!)

We eten zo veel mogelijk biologisch. En het liefst ook nog uit eigen tuin, verser kan gewoon niet!

En weet je, het is net alsof het eten veel lekkerder smaakt dan het reguliere eten uit de supermarkt. Meer smaak, alsof je het ontbreken van de insecticide letterlijk proeft! De volle aardse smaak, de vele uren zon die het heeft gehad. Heerlijk.

Maar smaakt het nu echt zo veel lekkerder?
Of is het psychisch?

Want misschien vinden we het veel lekkerder smaken, omdat we zelf denken dat het veel lekkerder zou moeten smaken!

Misschien houden we ons voor de gek, onbewust. We hebben het idee dat biologisch veel beter is, en dus automatisch vinden we het ook lekkerder smaken. We overtuigen onszelf, op dezelfde manier waarop iemand onder hypnose met veel smaak een citroen zit op te eten, alsof het een appeltje is.

Of smaakt het echt lekkerder?

Of neem een restaurant. Kwalitatief hoogwaardig voedsel, met zorg bereid. Prachtige presentatie, het voelt erg speciaal wanneer je een mooi gerecht aan het verorberen bent. Samen met een heerlijk glas speciale wijn. Hmmmmm. Heerlijk.

Zoveel lekkerder dan thuis, toch?

Is dat echt? Of is het, op zijn goed Nederlands, de 'entourage'?

Want als ik eerlijk ben, als we thuis het eten ook wat specialer opmaken, in plaats van zomaar op het bord te kwakken, dan lijkt het meer smaak te hebben! terwijl het niet lekkerder is gemaakt dan anders.

Zou het echt lekkerder zijn? Of speelt de presentatie van het eten ook een rol? En speelt vooral onze hersenen een spelletje met ons?

Het volgende filmpje, van Pen en Teller laat het op een prachtige manier zien!

Wat is een flexitariër?

Eens in de zoveel tijd komt de carnivoor in ons naar boven. Dan is er ineens een verlangen naar vlees!

Terug naar onze oorsprong, toen we nog over de steppen zwierven en leefden van de jacht. Met een speer achter een rendier aan, om het na uren achtervolgen neer te steken en te doden. En om het dier daarna in stukken te scheuren en verorberen in een grot. Mwahajamajmajam. Smak. Skrontsj. Hmmm.

Dus lagen er gisteren biologische kippenpootjes in de oven. Ook na een soort van jacht, maar dan op aanbiedingen in de supermarkt.

A. heeft met smaak gegeten, ik zelf vond het niks. Maar dat heeft meer met het kluiven te maken, dan met het vlees zelf. Ik gruw nogal van krakende peesjes tussen mijn tanden, vette vingers en stukken knisperend huid. Brrr!

Maar, wat ik wil zeggen. Ik mis het vlees totaal niet.

Al een lange tijd geleden zijn we gestopt met het eten van vlees. Maar niet zo consequent, af en toe pakken we nog wel iets en wanneer we bij iemand anders zijn, eten we gewoon wat de pot schaft.

Niet echt vegetariër, maar meer een parttime vegetariër, of een thuis-vegetariër. Zo noemde ik het eerst, maar nu blijkt er een officiële term voor ons eetgedrag te zijn:

Een Flexitariër

Een Flexitariër volgt in hoofdzaak een vegetarisch dieet, maar eet incidenteel vlees en/of vis. Een belangrijk doel is om de vlees- en vis-consumptie te verminderen uit het oogpunt van wereldvoedselpolitiek. Voor de productie van één kilo vlees is immers een veelvoud aan plantaardig voedsel nodig.

Dat zijn we dus, flexitariërs! Altijd leuk om weer een hokje te hebben waarin we ons kunnen plaatsen.

Waarom nou bijna geen vlees meer eten?

Daar zijn heel veel goede redenen voor, zoveel zelfs dat ik ze niet allemaal ga noemen in dit bericht, anders wordt het wel erg lang. Misschien leuk om er op in te gaan in een vervolg.

Maar een paar wil ik er wel uitlichten.

• vlees is duur, minder vlees bespaart op de boodschappen
• je bespaart 16.000 liter water voor de productie van 1 kilo vlees
• minder vlees, is minder bos dat wordt gekapt voor veevoer zoals soja
• het dwingt je creatiever (en misschien ook gezonder) te koken zonder vlees

De aanleiding van dit bericht, is een filmpje dat ik zag, via de website van Groenhuis.org.

Hier wordt het fenomeen 'Donderdag Veggiedag' gepromoot, In België weliswaar, maar ook daar komen goede ideeën vandaan! De oproep om voortaan een dag in de week geen vlees te eten. In het filmpje wordt uitgelegd over het hoe en waarom.



Zijn er meer flexi- of vegetariers onder jullie? Of kan je echt nooit zonder vlees? Ik ben benieuwd.

Genoeg

We proberen toch te leven met het woord 'genoeg' in ons achterhoofd. Niet laten verleiden door reclame, gewoon even nadenken of je het echt wel nodig hebt, is er een goedkopere en net zo goede variant. Je kent de vragen wel.

Maar toch trap ik af en toe weer in de val. En is het best moeilijk om verleidingen te weerstaan.

Zo ook gisteren, tijdens een uitstapje in het Limburgse land.

Daar heb je bij Vijlen een bekende plek waar je lekker ijs kan kopen. En daar had ik wel zin in, een lekker ijsje op een mooie zonnige dag.

Dus bestel ik een hoorntje met twee bolletjes. Niks aan de hand.

Totdat de verkoper me meewarig aankijkt en een hoorntje pakt, waar mijn oorspronkelijke hoorntje wel 3 keer in past.

"Meneer, u gaat toch niet van dat Hollandse ijs kiezen? Die zuinige bolletjes? U bent in Limburg! Dus dan ga je voor bourgondische, Limburgse porties!"

Ik sputterde nog wat tegen, maar hij vroeg al wat voor smaken ik wilde en herhaalde nogmaals dat het toch veel beter is om van die lekkere grote bollen ijs te pakken.

Ik ging overstag.

En hij laadde mijn hoorn (want een hoorntje kon je het echt niet noemen) vol met twee gigantische porties ij en nog een extra toefje ijs erbovenop!

En daar stond ik dan, met een halve liter ijs in mijn handen. En 75 cent meer betaald dan ik had gepland.

Was het lekker?
Dat wel.

En was het ijs nou een stuk lekkerder nu ik van die grote porties had?
Dat weer niet.

Was ik gelukkiger met zo'n groter ijsje?
Neen.

En was ik nu meer voldaan, met meer ijs?
Ook niet. Sterker nog, ik zat boordevol, een beetje ongemakkelijk zelfs.

Was het meer genieten?
Misschien heel even, maar dat was snel voorbij toen mijn buik begon te protesteren.

Kortom, wat hebben we weer geleerd die zondag?

Zelf nadenken! Sterk in de schoenen staan! En dat hoeveelheid totaal niets te maken heeft met kwaliteit. Dat een groter bedrag uitgeven, niet automatisch betekent dat je dan ook meer waarde voor het geld krijgt.

Leerzaam dus. Gaat dit nog een keer voorkomen?
Ehm....

Grote kans van wel.

Het antwoord.

Wauw. Wat een reacties!

Wat fijn dat iedereen zo goed meedenkt. En ik denk dat ik dankzij jullie nu wel weet wat het geval voorstelt. Na even wat rondkijken op Internet weet ik het zeker.

Het is inderdaad een zinken weckketel.

Er werd ook aan een wasketel gedacht, en ik snap de verwarring, hij lijkt er best wel veel op. En wie weet, misschien dat ze vroeger een weckketel net zo goed voor de was hebben gebruikt, je weet het maar nooit.

Fijn om te weten!

Maar dit betekent niet dat ik nu aan het wecken ga beginnen.

Ten eerste zie ik niet hoe ik die ketel op het fornuis krijg, volgens mij duurt het een eeuwigheid voordat ik de boel aan de kook krijg. Plus is de bodem nogal bol, doordat het water in de ketel is bevroren tijdens de winter.

En ten tweede is de opbrengst van de moestuin niet zodanig dat ik een hele ketel aan weckpotten kan vullen.

Dus gaat deze weckketel binnenkort door het leven als bloembak!
(alhoewel het wel een beetje zeer doet om gaten in de bodem te boren)

En wat is nu dat andere raadplaatje?

Er waren een paar mensen die het goed hadden geraden:

Jodenvet!

Ook wel bekend als borsthoning, borstplaat, sikkevet, bokkevet of massé. En ook wel eens genoemd als druivensuiker, maar er bestaat de kans dat het ook echt druivensuiker was. Dat is wat verwarrend.

Jaaa, jeugdsentiment. van die harde brokken. Ik weet nog, als klein mannetje, met een paar centen naar de bakker, en daar allerlei snoep kopen. Zwart-wit, velletjes eetpapier, schuimblokken, stroopsoldaatjes, trekdrop, toverballen, zoethout, Musketiers (van die gevlochten chocolade carameldingen), drop en dus ook jodenvet.

Eh... dit klinkt alsof ik oud ben, zo'n opaatje dat altijd over vroeger vertelde, toen alles nog een halve cent kostte. Maar zo lang geleden is dat nog niet hoor. Echt niet! Geloof me! Echt!

In ieder geval heb ik weer even kunnen proeven van die ouderwetse smaak. En ik vind het nog net zo lekker als vroeger. Ik denk dat ik nog wel vaker wat ga kopen.

Voor de mensen in het Brabantse, HIER haal ik de jodenvet, naast de meest lekkere chocolade die er bestaat, maar dat terzijde.

Heel erg bedankt voor het meedenken en de vele reacties. Ik vond het erg leuk.

Hulp gevraagd: Wie weet wat dit is?

Het mooie van Internet is, dat er zoveel mensen met elkaar zijn verbonden. En al die mensen bij elkaar, hebben heel veel kennis, waar je gebruik van kan maken.

Dus dat ga ik nu proberen. Lieve lezers, kunnen jullie me helpen?

Al een tijdje hebben we een soort emmer in de tuin staan. Ik wil er misschien een pot van maken, om planten in te doen. Maar eerst wil ik weten wat het eigenlijk precies is. Misschien dat het de moeite waard is om het te gebruiken waarvoor het oorspronkelijk is bedoeld.

Wie weet waar dit voor dient? Wat kan je ermee?

De emmer met de deksel erop.

In de pot zit een soort van eh... ding. (en regenwater)

Eenmaal eruit is het duidelijker. Het is nog steeds een soort van ding. Maar nu met een bodem eraan vast, met gaatjes.

Alles bij elkaar. Wat zou het zijn?

Ik ben benieuwd of iemand het weet!

Als extra bonus, nog een raadplaatje. Ik weet al wat het is, want ik had er nog veel meer van, dit is het laatste exemplaar. De rest is op! Dit is jeugdsentiment voor mij. Herkennen jullie het?

PS: Ondertussen is het antwoord bekend.

Ingredienten van een hamburgerbroodje (2)

Ik heb al eens eerder geschreven over de ingredienten van een hamburgerbroodje van McDonalds, en ook over een experiment waarbij ze het broodje een lange tijd bewaren, om te kijken of het wel vergaat.

Het lijkt wel alsof er meer mensen zijn die experimenten aangaan met McDonalds producten.

Vandaag las ik een website van Snack Girl, die ook met een interessante test bezig is.

Ze heeft een gewone hamburger gebakken, plus een hamburgerbroodje van de Mac ernaast gelegd. Die heeft ze allebei in een plastic zakje gedaan, om niet al te veel vocht toe te laten, zodat beide broodjes zich in een gecontroleerde atmosfeer bevonden.

Het resultaat laat zich natuurlijk raden:

De beginsituatie:

Na 11 dagen:

Het experiment is nog maar net begonnen, dus ik ben erg benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.

Haar uitgangspunt is wel origineel:

De definitie van voedsel is:

elke voedzame substantie dat wordt gegeten, gedronken of op andere wijze door het lichaam wordt opgenomen om in leven te blijven, energie te geven, groei te bevorderen, enz.

Waar ik blijf steken is het woord 'voedzaam'. Als bacterien en schimmels al niet geinteresseerd zijn in het 'eten' van deze cheesburger, hoe kan het dan voedzaam zijn voor de mens?

Verder zit ook alle saus en dergelijke nog op het hamburgerbroodje, dat miste ik bij de andere experimenten.

Ik ga dit in de gaten houden, erg leuk! (En beter dan zelf uitvoeren, ik heb geen zin om in de stank te zitten van rottend eten.)

Ingredienten van een hamburgerbroodje

Vorig weekend zijn we een keer wezen eten bij een grote bekende hamburgerketen, iets wat we niet zo heel vaak doen. Maar af en toe is het toch wel lekker en gemakkelijk.

Nou dacht ik dat zo'n menu toch wel rechttoe rechtaan is. Broodje, vlees, saus en een snippertje groente. Totdat ik laatst op Internet de ingrediënten zag van een simpel hamburgerbroodje!

Eerst maar eens de ingredienten van een broodje zoals ik die zelf zou maken:

• melk
• water
• boter
• bloem
• suiker
• gist
• zout

En nu de ingrediënten die in het gekochte hamburgerbroodje zitten:

gebleekt tarwebloem
gemoute gerst
niacine
ijzerpoeder
thiamine mononitraat
riboflavine
foliumzuur
enzymen
water
fructose siroop
suiker
soja-olie en / of gedeeltelijk gehydrogeneerde soja-olie
zout
calcium sulfaat
calciumcarbonaat
tarwegluten
ammoniumsulfaat
ammoniumchloride
natrium stearoyl lactylate
datem
ascorbinezuur
azodicarbonamide
mono-en diglyceriden
geëthoxyleerd monoglyceriden
monocalciumfosfaat
enzymen
guar gom
calcium peroxide
soja meel
calcium propionaat
natrium propionaat (conserveermiddelen)
soja lecithine
sesamzaad
(via google translate vertaald)

Ongelooflijk.
Misschien klinkt het allemaal wel erger dan het voorstelt, maar toch.

Ik sta er nog niet genoeg bij stil, wat zit er eigenlijk in ons dagelijks voedsel en wat voor gevolgen heeft dat wel niet? Op de gezondheid, het milieu? Zulke lijstjes stimuleren me steeds meer om zo puur mogelijk te eten. En vooral zelf dingen maken, zodat je (bijna) zeker weet wat erin zit.

Ik kwam op de ingrediëntenlijst via een artikel over de houdbaarheid van een Happy Meal menu.

De schrijfster besloot om een Happy Meal menu te bewaren, om te kijken hoe snel het zou vergaan. Het resultaat is best opmerkelijk. Na een jaar is er nog maar weinig veranderd! Je zou het zo kunnen opeten, althans, als je alleen naar het uiterlijk kijkt.

Maar mocht je denken dat een jaar al een lange periode is. Kijk dan eens op de volgende weblog: Best of Mother Earth.

En verbaas je over een prachtig uitziende hamburger van TWAALF JAAR OUD!!

Voortaan probeer ik toch maar wat meer stil te staan bij de term 'junk food'. Misschien moet ik zulke hamburgerketens maar vaker mijden. Maar toch he, soms zo'n McFlurrie!!

Dit gaat moeilijk worden.

Chinese 10 schatten soep

Ik denk terug aan 2005, toen we een reis door China maakten.

Ergens onderweg van de ene plek naar de andere kwamen we aan in een klein stoffig restaurantje aan de kant van de weg. Het was er niet druk, de meeste bedrijvigheid was in de keuken. Daar werd vlees gehakt en met een bijzondere handigheid werden er verse noedels gedraaid, het was alleen al mooi om naar te kijken.

Daar hebben we een heerlijke soep zitten eten en hier volgt (ongeveer) het recept voor die soep.

Chinese Tien schattensoep.

Die tien schatten slaan op de hoofdingredienten die erin zitten. Maar aangezien onze voorraadkast wat minder gevuld was, is het deze keer een acht schattensoep. Net zo lekker!

Volgens mij maakt het niet echt uit wat je erin stopt, als het maar lekker pruttelt.

De hoofd ingredienten:
(voor 3 personen ongeveer)

200 gram Chinese kool
2 teentjes knoflook
300 gram garnalen
noedels
Paddestoelen (kastagne champignons)
300 gram stevige tofu
2 wortels
3 lente- of bosuitjes

(in het oorspronkelijke gerecht zit ook nog spinazie en varkensvlees)

gemberwortel (poeder)
sesamolie
sojasaus
zout
kippenbouillon
Chinese rijstwijn
zonnebloemolie

Eerst ga je van te voren de garnalen marineren. Die doe je in een bakje, tesamen met een paar eetlepels rijstwijn, wat zout en gemberwortel. Ikzelf heb er poeder overheen gestrooid, maar je kan natuurlijk ook verse plakjes gebruiken.

Terwijl de garnalen zo'n 20 minuten aan het marineren zijn, ga ik verder met de andere ingredienten.

Je kan trouwens ook, naast de garnalen, eventueel vlees in blokjes snijden en marineren in sojasuas en sesamolie. Maar goed, niet in dit recept.

De Chinese kool lekker grof snijden.
De knoflook plat drukken met het mes.
Daarna in de pan wat olie verhitten en daarin de kool en de knoflook even fruiten.
Een eetlepel rijstwijn erdoor doen en even doorroeren.
Daarna de kippenbouillon erbij doen.
Ik heb zelf zo'n 1,5 liter gebruikt, maar je kan natuurlijk varieren, het is maar net in hoeveel soep je zin hebt.

Alles zacht laten koken op een laag vuur. En ondertussen kan je de rest van de ingredienten gaan bereiden.

De tofu heb ik even laten uitlekken en daarna in blokken van zo'n 2 - 3 centimeter gesneden.
En verder de bosuitjes in stukjes gesnedem, als ook de twee wortels in kleine plakjes.

Je kan diverse soorten paddestoelen gebruiken voor dit recept, maar zelf vind ik kastanje champignons heel erg lekker.

Leg de alle groenten in de pruttelende soep, de wortels, bosuitjes, champignons en tofu.
Nog niets roeren, gewoon alles apart in de pan en laat het zo'n 20 minuten pruttelen.

Terwijl de soep aan het pruttelen is, heb ik de mie erbij gepakt. Ik heb eiermie gebruikt, maar je kan ook andere noedels gebruiken, glasnoedels, of gewoon vermicelli, dat gaat net zo goed.

En ook de garnalen kan je alvast uit de koelkast halen en klaarzetten om door de soep te doen.

Na 20 minuten gooi je de garnalen er doorheen en ook de noedels.
Even voorzichtig doorroeren en verdelen en dan nog een keer 5 minuten laten pruttelen.

En dan is de soep klaar!

Lekker heet opdienen en slurpen maar.
Smakelijk!