DKFD #41: Samen verven

Het is nog vroeg, mama ligt nog in bed, boterhammetjes hebben we al op.

Kom, we doen je kliederschort aan, verf er bij en we maken iets leuks. Lekker samen kliederen, kleuren, niets moet, alles mag.

Lekker samen, vader, dochter.
Genieten.

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #40: Op ontdekking

Misschien is het luiheid, daarom geen tekst, maar een plaatje van mijn favoriete strip.

Een ideale combinatie, eerst de strip lezen en dan naar buiten!

De wereld ligt aan onze voeten!

(klik voor een grotere versie)

DKFD #39: De maan

Toegegeven, het is heerlijk om lekker in het zonnetje te zitten.

Te genieten van de warmte, een kleurtje te krijgen en de wereld overdag tot bloei te zien komen. De zon is de basis van het leven op onze planeet, zonder licht en warmte overleven we het niet.

Maar, de nacht kan ook prachtig zijn.

Vooral met die andere lichtende bol, daar zo hoog aan de hemel.

De Maan!

De maan is magisch. Mysterieus. Het geeft letterlijk licht in de duisternis.

Het geeft een speciaal gevoel om naar de maan te staren, het liefst omringd met wolken, alsof het een gigantisch oog is dat naar beneden kijkt. En er zo voor zorgt dat je in ontzag terug staart, nietig.

De maan is in staat om het water op onze planeet aan te trekken, zodat er eb en vloed ontstaat. Misschien trekt het ook aan het water in ons lichaam, misschien dat het daarom een soort 'oergevoel'  los maakt van binnen.

Dat gevoel zorgt er voor dat je alleen maar wilt staren, gehypnotiseerd door het licht, de wolken die voorbij glijden. Bijna klaar om in gehuil uit te barsten, als een wolf die roept naar de maan.

Misschien kijk ik teveel horrorfilms, maar de weerwolf bestaat. Echt! We zijn het allemaal, het zit in ons. Op een bepaalde manier zijn we verbonden met de maan. En misschien vinden we het daarom romantisch om in het maanlicht te lopen. Of lijken stemmingswisselingen vaker voor te komen tijdens volle maan. En het is niet voor niets dat er veel rituelen worden uitgevoerd bij volle maan.

Gisteren was het extra genieten, een supermaan! Waarbij de maan veel dichter bij de aarde staat dan anders, dus extra groot!

Vlak voor het naar bed gaan, heb ik nog even staan staren naar de maan.
Zo mooi, zo helder, wauw!

Awoeooeoeoeooeoeooeoeooeoeooeoeoeooeo!

DKFD #38: De geur van barbecue

Lekker warm weer, het zonnetje schijnt en voor het eerst sinds lange tijd stijgt de temperatuur tot boven de 20 graden.

En dan gebeurt het, midden in de voorjaar. De grasmaaiers komen naar buiten, korte broeken en slippers verschijnen in het straatbeeld en de terrasjes lopen vol.

Plus: de geur van barbecue!

Vlees staat bij ons niet vaak op het menu, dus op zich hoef ik niet persé stukjes dier op de barbecue te hebben. Maar het is die geur die het hem doet, dat ene extraatje bij het lentegevoel.

Rond etenstijd fietsend door de straten en je ruikt precies wie er lekker in de tuin aan het vuur staat. De geur van verbrand vlees, kooltjes en briketten. In combinatie met de warme avond en het gezellig gekeuvel van de mensen.

Heerlijk!

Als extraatje mijn lievelingsgerechtje van de barbecue, een toetje!

Ingrediënten
banaan
suiker
boter
rum
aluminiumfolie

Bereiding
Snij de banaan in de lengte middendoor.
Om er voor te zorgen dat de smaak helemaal in de banaan dringt, maak je kleine sneetjes dwars in de banaan zelf, niet door de schil!
Smeer er een beetje boter op
Bestrooi met suiker
Druppel er rum over

Pak de banaan in aluminiumfolie.
10 tot 15 minuten op de bbq
Uitpakken en smullen maar!
Vooral met een bolletje ijs erbij is het heerlijk!

DKFD #37: Wolken

De Wolken

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide.


Martinus Nijhoff

Kijk naar de wolken!.

DKFD #36: Panoramafoto's

Tijdens vakantie of gewoon tijdens een mooie wandeling, kan het zo gebeuren dat je ineens een prachtig landschap ziet.

Helemaal onder de indruk van het uitzicht, grijp je dan de camera en probeer je om dit mooie moment vast te leggen.

Maar wanneer je dan de foto's terug kijkt, is er helemaal niets over van dat uitzicht. Dan heb je gewoon een kiekje, waar niet eens alles op staat. En voel je helemaal niets meer bij het beeld, want het klopt gewoon niet!

Waar is de wijdsheid, de verre horizon? En vooral de breedte van het blikveld, het idee dat de wereld aan je voeten ligt?

Niet op de foto, alleen nog in gedachten. Dat is prima, maar zoiets wil je toch ook wel met vrienden en familie delen. En dan kan je niet met zo'n plat fotootje aan komen zetten.

'Ja, en dit uitzicht was zo overweldigend. Prachtig gewoon! Ongeveer als deze foto, maar dan links en rechts nog meer bergen. En het licht was ook anders. En die wolken, hoe die voorbij dreven, erg mooi. Tja, eigenlijk had je erbij moeten zijn...'

Natuurlijk kan je zoiets niet voor de volle honderd procent op de foto zetten, maar wat wel helpt is om een pirouetje te draaien met je camera, een hele reeks foto's achter elkaar te maken, en die later dan electronisch aan elkaar te plakken.

Kortom, een panoramafoto maken!

Ik vind panoramafoto's maken heerlijk. Zo krijg je toch nog die wijdsheid te pakken, of dat indrukwekkend landschap.

Hoe indrukwekkend een wandeling of vakantie is geweest, is heel makkelijk te zien. Hoe meer panoramafoto's, hoe meer ik als een bezetene rondjes om mijn as heb gedraaid, met de camera voor mijn neus.

Wanneer ik aan het eind van de vakantie duizelig en zwalkend thuis kom, dan is het een indrukwekkende vakantie geweest!

Hieronder foto's van een vakantie met de meeste panoramafoto's. Iedereen mag raden welk land dit is, behalve Valhalla.  :-)

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #35: Noeste arbeid

Wat is het lekker om eens met je handen bezig te zijn!

Zeker als kenniswerker met kantoorhandjes, altijd zittend werk, achter de computer, afgewisseld met vergaderingen en rondjes koffieautomaat.

Wat een verademing is het dan, om eens stevig aan de slag te gaan met lichamelijke inspanning! Dat kan hard lopen zijn, sjouwen, dingen slopen, hameren, zagen. Als je maar lekker bezig bent en er flink wat gezweet wordt. Lekker zwaar lichamelijk aan de slag.

In mijn geval was het 60 vierkante meter grond omspitten.

Handschoenen aan, spade vastpakken, verstand op nul en spitten maar. En spitten. En graven. En spitten. Meter voor meter. Heerlijk.

Ondertussen loopt het zweet in straaltjes naar beneden. De zon staat al hoger in de lucht, en je krijgt het warmer. Telkens veeg je het zweet weg met je steeds vuiler wordende handschoenen. Maar je gaat door, het ritme heb je te pakken.

Bovenlaag afsteken.
Omkiepen.
Stapje verder.
Afsteken.
Omkiepen.
En door.

En daarna een spade diep insteken.
Uithalen.
Omgooien.
En opnieuw.

En weet je wat het meest wonderbaarlijke is van zulk werk?

Omdat het voornamelijk spierkracht vereist en weinig hersenkracht, komen er ineens gedachten naar boven. Ideeën.

Alsof er ineens ruimte is voor je brein om een standje hoger te gaan draaien. Gewoonlijk zijn je gedachten bezig om allerlei zaken te regelen en in de gaten te houden. Maar nu hebben ze ineens meer vrije tijd, omdat het lichaam de boel nu regelt.

Het is bijna meditatie. De gedachten gaan op de vrije loop. Bij meditatie moet je ze laten gaan, niet er op in gaan. Maar nu hoeft dat niet, en bruist het van inspiratie. Borrelen er allerlei plannen omhoog. Nieuwe inzichten. Emoties. Echt mooi.

Jammer dat de moestuin nu (bijna) in zijn geheel is omgespit. Maar voorlopg heeft het de nodige inspiratie en ideeen opgeleverd.

En een blaar op mijn linkerduim.

DKFD #34: Een goed boek

Omdat er de afgelopen periode zo weinig tijd was om eens lekker te gaan zitten met een goed boek, waardeer ik zulke momenten des te meer, dat ik even kan verdwijnen tussen de pagina's van een goed verhaal.

Niets zo fijner dan je neus in een boek stoppen en compleet te verdwijnen in het verhaal. Even alles om je heen vergeten, alleen de beelden in je hoofd van de belevenissen in het boek.

Pas wanneer je opkijkt en je ziet dat er minstens een paar uur is verstreken, zonder dat je je ervan bewust was, dan heb je precies dat gevoel te pakken wat zo fijn is bij een goed boek!

Een boek lezen is best magisch eigenlijk.

Bij de televisie verstrijkt de tijd ook wel, maar worden de beelden voorgeschoteld, het zijn niet je eigen beelden die je ziet. Met wat kunst en vliegwerk als effecten en muziek worden er emoties geraakt, maar het blijft een interpretatie van een ander.

Maar bij een boek, dan lees je wel de woorden van een ander, maar voor de rest vul je alles zelf in. Je geeft er een eigen betekenis aan, je ziet je eigen beelden, je vormt je eigen emoties. Persoonlijker kan het niet worden!

Hoe vaak hoor je wel niet: 'Ik vond het boek beter.'

Nou, precies! Een boek is bijna altijd beter, omdat alles in je eigen hoofd afspeelt, precies zoals je het zelf wilt. Het blijft dichtbij.

Daarom, hoort dit absoluut bij de kleine, fijne dingen.

Een goed boek!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #33: Bubbeltjesplastic

Wanneer je vaak met marktplaats bezig bent, dan heb je al snel met verpakkingsmateriaal te maken.

Om kwetsbare zaken in te pakken, heb je verschillende manieren.

Degene die ik het meest gebruik is oud papier te verfrommelen en weer uit elkaar halen. Dit doe je dan om het product heen en schuif je het daarna in de envelop. Zo ontstaat vanzelf een luchtige en beschermende laag om het pakje.

Maar het liefst, het allerliefst werk ik met noppenfolie, luchtkussenfolie, bubbeltjesplastic! Er zijn verschillende namen voor.

Handig om in te pakken, maar nog handiger om er helemaal verslaafd aan te raken.

Ik kan het niet laten wanneer ik zo'n stuk plastic in mijn handen heb. Om die bubbeltjes kapot te knijpen tussen duim en wijsvinger. Een voor een.

Pats.
Knap.
Pets.
Pof.

Ahhaah ja, heerlijk!

En let wel, een voor een! Sommige mensen rollen het op en draaien het dan meteen kapot tussen twee handen. Maar dat is zo lui en makkelijk. Zo heb je er geen voldoening aan. Nee, langzaam aan. Stukken beter.

Geen idee waarom het zo verslavend is, of zo lekker. Maar dat gevoel tussen de vingers. Dat zachte kussentje, langzaam de druk opvoeren. En op een gegeven moment zitten je vingers tegen elkaar, maar het kussentje is dan nog niet kapot gesprongen! Dan moet je nog een extra knijpje geven en...

Pop!

En pas nog een andere zeer handige toepassing gevonden in combinatie met onze kleine meid. Echt geweldig. Geef het plastic aan ons (bijna) driejarig meisje en het is stil voor minstens een half uur, of zelfs langer!

Geen geluid meer en je kan op je gemak gaan opruimen, boeken lezen, eten koken, maakt niet uit. Complete stilte, alleen nog maar:

Pif.
Plop.
Puts.
Pats.

Probeer het hier online.

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #32: Geld vinden in je jas

Bij het wisselen van de seizoenen komt er weer een andere garderobe in de kast.

De truien verdwijnen langzaam, de bloezen komen weer meer in het zicht. Ook in de winkels wordt het assortiment aangepast en kom je weer voorjaarskleding tegen.

En op den duur wordt het weer tijd om je dikke winterjas in te ruilen voor een dunner exemplaar.

Dus kijk je alvast wat je allemaal in de kast hebt hangen. Zit die jas nog wel lekker? Kan hij nog steeds dicht of ben je dikker geworden is je jas gekrompen?

Je trekt de jas aan, steekt je handen in de zakken en hé! Wat is dit?

Je voelt dat er nog wat in de zakken zit. Een papiertje. Je trekt het uit de zak en bekijkt het aandachtig.

Een oud boodschappenbriefje.
En een biljet van 10 euro!

Woehoe!

Zomaar ineens geld gevonden! In je eigen jas! Totaal vergeten dat je het kwijt was, nooit gemist ook. En nu ineens heb je zomaar een tientje extra.

Dat zijn nog eens leuke vondsten.

Eigenlijk zonde om te gebruiken voor saaie dagelijkse boodschappen. Op zulke momenten mag je er wel een keer iets leuks voor kopen, om het te vieren!

Yes!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #31: Een prijs winnen

Gefeliciteerd!
U hebt gewonnen!

Een prijs winnen geeft een lekker gevoel. En dan heb ik het niet over de tig miljoen van de Staatsloterij of de Postcodekanjer. Maar juist die kleinere prijzen die je met wedstrijden of prijsvragen kan winnen.

Of giveaways!

Gisteren nog, had ik een prijs gewonnen met de giveaway actie van de weblog Roerend Goed. Een leuke en interessante weblog, ik lees de berichten met plezier. Ze passen wel in mijn straatje.

En dus ook een leuke prijs! Twee exemplaren van de Genoeg, en twee leuke boeken: Cas red de wereld en Random acts of Kindness.

Ik ben benieuwd wanneer ze in de brievenbus vallen en ik zal er zeker nog over schrijven.

De prijzen hoeven dus niet groot te zijn om er van te genieten. En geld is ook niet alles. Ik kan me eerlijk gezegd niet echt geldbedragen herinneren die ik ook heb gewonnen. En die zullen er vast wel zijn geweest, toen ik meedeed met de staatsloterij.

Nee, dan eerder die 5 gewonnen singeltjes van de Top 40, in 1984. Met op nummer 1 When the rain begins to fall van Jermaine Jackson en Pia Zadora! Dankzij die prijsvraag luister ik nog steeds met plezier naar dat nummer.

Of een fotowedstrijd van de site voetveren.nl, waar mijn foto als tweede eindigde. Met een mooie publicatie van de foto in het blad Op Pad. Wauw, een foto van mij in een magazine!

Dat zijn de prijzen die je het langst bijblijven!

Hebben jullie ooit een prijs gewonnen? Wat was de mooiste?

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #30: Sneeuwkristallen

Vorige week genoten we al van een mooie wandeling door de sneeuw.

Sneeuw als geheel kan al mooi zijn, dat oogverblindende wit. Dat magische wit.

Maar het wordt pas echt magisch, wanneer je er met je neus bovenop gaat staan.
Kijk maar eens hoe 1 sneeuwvlok eruit ziet.

En wanneer je dan aandachtig kijkt, zie je dat die sneeuwvlok bestaat uit honderden, misschien wel duizenden verschillende sneeuwkristallen.

Allemaal uniek van vorm, op elkaar gestapeld, of al half gesmolten door de zon, schitterend als de mooiste diamanten.

Sneeuw is een wereld, in een wereld, in een wereld.
Van een witte deken, naar kleine sneeuwvlokken, naar prachtige structuren van kleine heldere kristallen.

En zoiets moois komt zomaar uit de lucht vallen. Recht in je schoot.

Doe eens gek, in plaats van mopperen op het slechte weer en balen van de kou, kijk er eens goed naar!
En bewonder.
Verwonder.
Verbaas je!
Geniet!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #29: Sneeuw

Het is zover, er ligt sneeuw!

Buiten vriest het dat het kraakt. Min 14 graden. De zon schijnt en alles is wit.

Kom, laten we naar buiten gaan.

Allemaal een dikke jas aan, sjaal om. Handschoenen en mutsen worden aangetrokken. Stevige stappers gaan aan. En bij de kleine een extra dikke skibroek.

En dan de eerste stap buiten. Daar gaat het om, die voetstap in de nog maagdelijke sneeuw. En dan dat geluid....

KNERP

Ah ja! Het geluid van sneeuw onder de schoenen! Dat heerlijke knerpen, of eigenlijk is het deze keer meer piepen, de sneeuw is poedervormig en klontert niet. Jammer genoeg geen sneeuw om sneeuwpoppen van te maken. Maar dat geeft niks.

De koude lucht diep inademen door de neus, het doet bijna zeer, zo koud is het!

We gaan.

Binnen de bebouwde kom is al genoeg te zien, de ijspegels aan de auto's. En dan zachtjes er tegen aan tikken, waarna ze krakend afbreken en op de grond vallen. Onze kleine meid zou zo alle ijspegels eraf willen tikken!

Kom op! We gaan door!

Even een stukje verder, op de slee. Maar al snel worden de rollen omgedraaid en wil onze kleine meid zelf trekken. En dat is prima, wordt ze lekker warm van.

In de verte zie je de bomen al, een paar minuutjes lopen en we zijn buiten de bebouwing. De toppen wit van de sneeuw, de zon staat nog laag en maakt lange schaduwen. En de lucht is prachtig blauw.

Ja, dit is heerlijk wandelen zo op de vroege ochtend.

Kom, even vaart maken.

De kleine weer in de slee en de pas erin. En al snel lopen we door een winterwonderland. Een magisch gezicht. De hoge bomen. De sneeuw. De stilte.

Maar lang duurt de stilte niet. Ze maken het ijs vrij bij Boer Kuipers! Nog even en het zal er druk zijn, met schaatsers of met mensen die gewoon lekker kletsen met een bak erwtensoep erbij.

We gaan door. Het puntje van onze neus begint te gloeien, het wordt tijd dat we langzaam weer terug gaan, naar ons warme huisje.

Ondertussen genieten we van de zon. Ondanks de min 14 graden voelt het heerlijk aan. De zon maakt veel goed. En het uitzicht ook, het lijnenspel van de donkere bomen en de lichte sneeuw is bijna hallucinerend.

Nog even snel langs het speeltuintje. De glijbaan af, dwars door de sneeuw, die is meteen schoon! En even de schommel proberen. Gelukkig hebben we handschoenen aan, de kettingen zijn ijskoud.

Daar is ons huis al! Snel naar binnen.

Heerlijk, wat een warmte. Handen en wangen gaan spontaan gloeien.

Snel de schoenen en jassen uit. Dat was super!

Laten we de wandeling goed afsluiten. Een lekker koekje en ouderwetse chocolademelk, met cacao, suiker en warme melk. Geen instant spul, het echte werk. Weer lekker warm worden, op de bank, zacht slurpend aan de chocolademelk.

Heerlijk.
Morgen gaan we weer!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #28: Twee keer nieuwjaar vieren

Lekker oliebollen eten, vuurwerk kijken en/of afsteken, gezellig de jaarovergang doorbrengen met familie en vrienden, proosten op het nieuwe jaar.

Het nieuwe jaar vieren kan heel leuk zijn, jammer dat het maar 1 keer in het jaar kan.

Nou...goed nieuws, je kan dit jaar NOG een keer nieuwjaar vieren!

Chinees nieuwjaar! En wel het nieuwe jaar 4709! En wanneer is dat dan?

Vandaag!

Gelukkig nieuwjaar! 祝您新年快乐!

Gezellig de dag samen doorbrengen, lekker eten. Vuurwerk afsteken is misschien wat lastiger nu, maar sterretjes zijn altijd en overal beschikbaar.

Eerst een tijdje in de keuken staan, Jiaozi maken. Heerlijke hapjes, populair tijdens de Chinese jaarwisseling. Binnenkort zal ik het recept op de weblog zetten, met foto's en misschien ook een filmpje hoe je ze kan vouwen.

Het is een typische Noord-Chinese snack, terwijl we zelf zuidelijk georienteerd zijn. Maar dat geeft niks, het is lekker en dat is het belangrijkst!

Mocht je de sfeer willen proeven van Chinees nieuwjaar, dan kan je dat volgend weekend meemaken in de grotere steden van het land, met Den Haag als grootste viering.

Een fijne jaarwisseling toegewenst!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #27: Foto's kijken

Ik ben bezig om een fotoboek te maken, van onze kleine meid, die we richting China gaan sturen.

Er was echter een probleem, alle foto's stonden nog in folders op de schijf en niet in iPhoto. Dus dat was even flink bikkelen de afgelopen avonden.

Het sociale leven stond even op een laag pitje, tot laat in de avond achter de computer. Foto's uitzoeken, weggooien, indelen en sorteren.

Na 3.232 foto's en 206 filmpjes een plekje gegeven te hebben in iPhoto, zijn ze nu klaar om in een mooi fotoboek te worden geplakt. Digitaal, dat dan weer wel. En alleen de mooiste natuurlijk, anders zit je opgescheept met een boek van minstens 800 pagina's!

Maar ondanks de gespendeerde uurtjes, is het wel de moeite waard. Ineens herbeleef je weer die tijd. Ga je weer even terug in de tijd en denk je weer aan die leuke vakantie, of uitstapjes. Of gewoon gezellige en fijne momenten die je met elkaar en anderen hebt doorgebracht.

En ook al is het maar anderhalf jaar aan foto's, het is verbazend hoeveel er kan veranderen in zo'n korte tijd. Kleine meisjes worden groot en wij worden ouder. Er komen mensen bij en er gaan mensen weg.

In goed Nederlands, 'a trip down memory lane'. Een reisje over de laan der herinneringen.

En niet alleen recente foto's bekijken, wat dacht je van oude foto's? In de tijd van de filmrolletjes. Of dia's? Foto's uit je jeugd, of uit de jeugd van je ouders. Prachtig om te zien. Lachen om de rare kleding en haardracht. Even stilstaan bij de mensen die er niet meer zijn. Lekker wentelen in nostalgie. Heerlijk.

Dus!

Pak die oude fotoboeken weer eens, stof ze af. En blader ze eens door. Of hou eens een ouderwets dia avondje! Dat is pas speciaal. Ik krijg er spontaan zin in.

Gewoon dwalen door het verleden met foto's, weer zo'n klein maar superfijn moment!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DFKD #26: Hard zingen in de auto

Wanneer mensen in de auto zitten, kan er iets speciaals gebeuren.

Een gevoel van vrijheid, je hebt een machtige machine in handen, en die gaat elke kant op, en de richting bepaal je zelf. Zonder tegensputteren volgt de auto je aanwijzingen. (Althans, niet wanneer je zo'n barrel hebt als de onze met willekeurige storingsgenerator en intelligente leidingen die uit zichzelf loskoppelen.)

Met een euforisch gevoel zit je dan achter het stuur.

De ene kan er niet mee omgaan, en wordt een gevaar op de weg, een asociale agressieve bumperklever, die nergens naar kijkt, behalve hoe diep het gaspedaal kan worden ingetrapt.

Maar als je wel alles op een rijtje hebt, dan gaat de cd in de speler, volume op 'hoog' en kies je een favoriete meezinger.

En dan niet zachtjes meeneurien, nee! Open met die mond! Zing! Mooi, vals, maakt niet uit! Leef je uit, ga er voor! In je eigen persoonlijke zangstudio op wielen. Beweeg mee met je hoofd in het ritme van de muziek. (maar ook weer niet overdrijven!)

Heerlijk!

Wat zijn jullie favoriete automeezingers?

Mijn huidige favorieten:


Of Toxicity, of elk ander nummer van System of a Down.

Of deze:


En nee, dit nummer gaat niet over zelfmoord.

En deze:


(Jammer, gemist! Als ik had geweten dat ze in de effenaar zouden komen....)

En deze:



En nog veel meer, maar laten we het hier maar bij laten.

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #25: Aandacht voor de fijne kleine dingen

Het nieuwe jaar begint goed, met nummer 25 van de Kleine Fijne Dingen, een jubileum!

Deze keer gaat het over deze rubriek zelf. Want stiekem heeft deze toch meer invloed dan je zou vermoeden.

Neem twee manieren waarop je naar de wereld kan kijken.

1.
Elke dag sla je de krant open en zie je het ene ellendige bericht na het andere. Oorlog, misdaad, discriminatie, milieuvervuiling, onrecht en misère.  Je leest alle zure reacties van reaguurders op Internet. Kijkt naar verschrikkelijke beelden op het nieuws, verdiept je in de crisis of milieuproblematiek. . Hoe meer je je richt op al die ellende, hoe erger het lijkt te worden. Waar moet dat heen in deze wereld!? Het gaat bergafwaarts.

2.
Je richt je op de kleine pareltjes in de omgeving. Tussen al het slechte nieuws, zijn de berichten van hoop en een glimlach een welkome afwisseling. Je zoekt leuk nieuws op, kijkt naar grappige filmpjes en leest over de oplossingen van de huidige problemen. Revolutionaire manieren van energie opwekking, een ander economisch stelsel waarbij iedereen baat bij heeft. Er is nog hoop in deze wereld. Dat komt wel goed!

Welke voelt het beste?

Om eens cliché naar voren te brengen:

Alles wat je aandacht geeft, dat groeit.

En zo werkt het ook met deze rubriek. Hoe langer ik me richt op de kleine fijne dingen, hoe meer plek ze gaan innemen. Hoe meer ze deel gaan uitmaken van de gedachtengang.

Je kan de werking vergelijken met een dagelijkse wandeling door een ongerept bos. Als je steeds dezelfde route volgt, vormt zich langzaam een pad. Waar eerst nog alleen maar bladeren en gras en struiken staan, ontstaat een doorgang, en later een klein spoor op de grond. En nog veel later is het een duidelijk paadje geworden door het bos.

Steeds vaker betrap ik mezelf dat ik denk: 'Oh, dat is een mooie voor de kleine fijne dingen!' Steeds vaker merk ik, dat ik meer geniet van allerlei voorvallen die een goed gevoel geven. Alsof mijn antenne voor fijne gedachten groeit, de ontvangst wordt steeds beter.

Denk niet dat ik continue in euforische toestand rondloop, absoluut niet. Een negatieve inslag heb ik altijd gehad, en cynisch doemdenken suddert nog altijd in mijn genen. Maar het neemt steeds minder vaak de overhand, wordt vervangen door positieve dingen.

Er wordt wel eens advies gegeven aan mensen die diep in de put zitten, om elke dag iets op te schrijven, wat positief was. Of waar je dankbaar voor bent.

Het idee is, als je dat lang genoeg volhoudt, je automatisch meer positieve dingen gaat opmerken. En zo worden je gedachten langzaam omgebogen richting de positieve dingen, en niet meer neerwaarts,d e put in.

Zo werkt deze rubriek ook.

Elke week even stilstaan bij iets moois, of meer waardering opbrengen voor schijnbaar dagelijkse gebeurtenissen. Automatisch wordt het onderdeel van je denken.

Het helpt! Echt!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #24: Alle stoplichten meehebben

Er leiden verschillende wegen naar Rome.

Zo ook naar bekenden van ons in een stad verderop. Er zijn dan twee keuzes:

• we gaan over de snelweg
• we rijden binnendoor

Over de snelweg is langer.
34 Kilometer en 8 stoplichten. Daar doen we zo'n 35 minuten over. (0,97 kilometer per minuut)

Binnendoor is korter.
Maar dat duurt vaak langer, door de 30(!) stoplichten. Voor 26 kilometer zijn we dan een ruime 45 minuten onderweg. (0,58 kilometer per minuut)

Over de snelweg is het per kilometer dus gemiddeld bijna twee keer zo snel, dan binnendoor!

Maar soms hebben we geen zin om over de snelweg te gaan, dat is een saaie lange weg. Binnendoor is veel meer te zien, zeker in kersttijd, wanneer men allemaal lampjes buiten heeft hangen. Dat is ook leuker voor de kleine achterin. Dan maar wat langer onderweg.

Maar soms, hebben we geluk!

Dan hoeven we niet 2 keer te wachten bij hetzelfde stoplicht, omdat het dan niet zo druk is. En hebben we ineens de groene golf mee. Kunnen we bij elk stoplicht doorrijden. En voor we het in de gaten hebben zijn we al weer thuis! Binnen een half uur!

Het scheelt echt heel veel tijd wanneer je alle stoplichten mee hebt, dat is een klein cadeautje op de weg naar huis!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #23: Kleren die weer passen

Nog even in het verlengde van de griep de afgelopen tijd. Er was nog een gevolg van lang miserabel voelen, en dat is: afvallen!

Wel een hoop vocht van al dat zweten in bed, maar toch, ondertussen is er maar liefst 7 kilo af. Nu maar hopen dat het eraf blijft, maar dat moeten we nog zien.

Hoe dan ook, daar stond ik, voor de klerenkast. En trok een blouse aan die lekker zat. Ik had het even niet in de gaten, maar ineens besefte ik het!

Die blouse paste mij een maand geleden niet meer! En nu weer wel!

Dat is een lekker gevoel!

Een prettig gevolg van een aantal kilo's minder aan het lichaam. Ineens is de garderobe uitgebreid, zonder nieuwe kleren te kopen. Allerlei kledingstukken die eerst niet meer pasten, zijn nu weer beschikbaar!

Gelukkig was nog niet alles naar de kringloop gebracht, dus kleren genoeg.

Fijn!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen.

DKFD #22: Ziek onder de dekens duiken

Deze rubriek heeft een groot voordeel. Steeds vaker zie ik vanzelf de kleine fijne dingen die zich voordoen. en dan zelfs als je met bijna 40 graden koorts in bed ligt te rillen.

'Als ik weer beter ben, schrijf ik er een stukje over', was mijn gedachte toen. En hier is het resultaat:

Want wat is er nou fijn aan ziek zijn? Jezelf miserabel voelen? Rillend van de koorts, je keel brak, je hoofd vol met snot? Hoe kan je daar nou iets kleins en fijns in vinden?

Daar zat ik dan op de bank beneden. Joggingpak aan, dikke trui. Fleecevest en een fleecedeken over me heen. En nog koud hebben. Vechtend tegen de vermoeidheid, een beetje als een zombie starend naar de tv.

Op zo'n moment kan je maar 1 ding doen: het bed in duiken!

Dus al snel stond ik naast het bed, kleren uit, paracatamol en codeïne erin en dan snel diep onder de lakens kruipen. En dan DAT gevoel, dat is deze rubriek 'klein en fijn' waard.

Het moment dat je je kan overgeven aan de vermoeidheid en de koorts. Bijna klappertandend diep onder het dekbed kruipen (flanel natuurlijk!). Heel diep onder de dekens, met je kruin er nog net bovenuit.

En dan slaak je zo'n heerlijke zucht van 'Aaaah jaaaaaa!' Ooooh, wat lekker, in bed, ogen dicht en wegzakken in een half coma.

Het is moeilijk te beschrijven en misschien nog moeilijker voor te stellen, maar het is complete overgave. En dat kan heel fijn zijn, jezelf overgeven, niet meer vechten, maar alles ondergaan.

Totale overgave aan een koortsvirus onder een flanellen dekbed, ook dat is klein en fijn!

Klik hier voor meer kleine, fijne dingen!