Van digitale vakantie naar digitale sabbatical

Zo, de vakantie is voorbij. Maar toch blijft het een tijd rustig op de weblog.

Die digitale vakantie beviel me zo goed, dat het een digitale sabbatical gaat worden! Ik stop er een tijdje mee, even aandacht voor wat andere dingen. Ik weet nog niet hoe lang, dat zal later wel duidelijk worden.

Het trekt me nog steeds om dingen te schrijven, uit te zoeken, te besparen, nou goed, alles wat zo'n beetje op deze weblog voorkomt. Maar de behoefte om het te delen met de buitenwereld is een stuk minder geworden.

Mijn blik is verschoven, van de wijde buitenwereld, terug naar binnen. Mijn gezin, vrienden, de mensen die dichterbij me staan. Dat zijn de mensen waar ik nu mijn hersenspinsels voornamelijk mee wil delen. Ook al vind ik al die reacties van mijn lezers erg fijn, ik denk dat het nu veel belangrijker is om me te concentreren op mijn eigen persoonlijke wereld. Op mezelf ook.

Een stapje terug, back to the roots, thuis komen in jezelf, terug naar de basis, en vul nog maar wat cliches in.

Misschien ligt het aan de leeftijd, de veertig net gepasseerd, tijd voor een midlife crisis! :-) Een ommezwaai!

Dus goed, lieve lezers. Heel erg bedankt voor jullie reacties, jullie interesse, jullie ideeen. Deze weblog heeft me veel goeds gebracht, maar er ligt vooral heel wat goeds te wachten bij de mensen die ik liefheb. Daar ga ik me nu veel meer mee bezighouden.

Ik heb er zin in.

Aluminium botervlootje gezocht.

Binnenkort is het weer vakantietijd en trekken we er weer met de tent erop uit. Deze keer blijven we lekker in ons eigen landje en zoeken we een mooie natuurcamping uit.

De voorpret is al het halve werk en het is leuk om alvast wat spulletjes bij elkaar te zoeken.

Stoeltjes, kookstelletje, slaapmatjes, het bekende rode Mepal servies uit de jaren 70, citroenkaarsjes, het gaat allemaal mee.

Maar er is 1 ding wat nog ontbreekt! Het vorige exemplaar is stuk. Voor ons best onmisbaar, en echt, er is bijna niet aan te komen, ze worden nergens meer verkocht! Zelfs op Internet lukt het me niet om een exemplaar te vinden.

Een aluminium botervlootje!

Zoiets:

Met een deksel dat je vastklemt, en aan de binnenkant zit nog een kunstof bakje. Met een rubberen afdichtingselastiek in de deksel.

Zo blijft de boter enigszins koel wanneer het warm weer is.

Onze vraag:

Wie o wie heeft zo'n exemplaar nog ergens liggen en wil die aan ons ter beschikking stellen? Eventueel tegen een vergoeding, dat hebben we er wel voor over.

Het hoeft niet perse een Markill te zijn, als het maar functioneert!

Alvast heel erg bedankt voor de moeite!!

Veranderingen

Zo, het wordt weer tijd dat ik weer eens wat ga schrijven op de weblog, het heeft weer lang genoeg geduurd. Ik begon het zelfs te missen!

Zoals jullie wel weten zijn we net terug uit China, nu als een gezin. We hebben een dochter erbij gekregen, een pittige tante van 1,5 jaar oud. Ik kan wel zeggen dat dat een hele verandering is. Op allerlei gebieden, op slaapgebied, uitgaven, energieverbruik, tijd, liefde, nou ja, eigenlijk is ons hele leven veranderd!

Ten goede!

Voordat we naar China vertrokken, hadden we ons een bepaalde levensstijl aangemeten, die nu, na terugkomst, toch enigszins onder druk staat. Een paar voorbeelden hoe we toch wat schipperen. We moeten echt weer een nieuwe balans gaan vinden.

Eten
Voorheen waren we zuinig met ons eten. Nooit iets weggooien, kliekjes worden ingevroren, geen verspilling. Alles zoveel mogelijk biologisch.
Nu zit er een klein mensje aan de eettafel, dat allerlei nieuwe smaken leert kennen. En dus gaat er ook flink wat eten richting vuilnisbak, omdat de smaak (nog) niet bevalt!
Het doet toch wel een beetje pijn, iedere keer wanneer de vuilnisbak weer opengaat voor 'afgekeurd' voedsel.

Energie
Voorheen lieten we nergens onnodig licht branden in huis. Netjes alles uitzetten wanneer we weggaan. De thermostaat lager bij afwezigheid. Zuinig met water.
Nu is het al verschillende keren voorgekomen dat we thuis komen van visite en blijkt dat alle lampen beneden nog aan zijn. Of op de overloop. Of op de wc, of de badkamer, of op zolder. En de verwarming staat langer aan, nu er een meisje met tropisch warm bloed in huis is. En wat denk je van de overuren die de stofzuiger tegenwoordig maakt?

Ontspanning
Kon ik vroeger lekker genieten van een filmpje, onderuit gezakt op de bank. Lekker kijken naar een ranzige horrorfilm, heerlijk! Tegenwoordig val ik halverwege de film uitgeput in slaap. En wanneer er dvd's gekeken worden, dan is dat vaak: Bumba! En nog eens Bumba!

Wisten jullie dat na het kijken van 1 filmpje van Bumba, dat deuntje precies 37 minuten nog in je hoofd blijft zitten?!

Nou ja, ach, en zo is er nog veel meer.

Kort samengevat, er is veel veranderd, maar er gaat ook weer opnieuw veel veranderen. Want wanneer we langzaam aan in ons ritme komen, is er ook weer meer aandacht voor die dingen die we belangrijk vinden, naast het geluk van onze kleine dan.

Een extra uitdaging nu, om alsnog te blijven consuminderen en rekening te houden met het milieu, zeker nu er een extra iemand bij is gekomen. De tijd zal het uitwijzen!

Fijn om weer terug te zijn, ik heb er zin in!

Heel erg bedankt

Wauw! Wat een mooie en warme reacties hebben we toch gekregen!

Het zijn zoveel reacties, die kunnen we moeilijk allemaal persoonlijk beantwoorden. Dus in ieder geval willen we iedereen via deze weg laten weten dat we het heel erg waarderen. Bedankt voor de vele reacties, de mails, de kaartjes en de bloemen!

Natuurlijk zal Y. vast nog wel ter sprake komen op deze weblog. Want ze zal een deel gaan uitmaken van ons leven hier, met alle gevolgen van dien. Zeker in het kader van 'de kleine dingen', op het gebied van genieten, en we zullen vast ook nog heel wat te besparen hebben straks en hoe gaat consuminderen met kinderen eigenlijk?

Genoeg inspiratie voor de komende tijd!

Goed, vanaf vandaag pikken we weer de routine op, ik ga weer regelmatiger berichten achterlaten, dat is er de laatste tijd door alle hectiek niet van gekomen.

Om te beginnen laten we hier even een laatste aankoop zien, helemaal in de geest van consuminderen (want via marktplaats gekocht) en ook milieuvriendelijk (geen plastic versie) en ook nog eens erg duurzaam (gaat een leven lang mee).

Ik denk dat de meeste van jullie wel weten wat het is, maar ik laat jullie toch maar even raden. Een superhandig ding trouwens, want het heeft drie functies in 1!

Je kan hem op deze manier gebruiken:

Maar ook op deze manier kan je het gebruiken:

Maar waar het echt om gaat, waar dit ding voor bedoeld is in ons huishouden, is op deze manier:

Iemand enig idee?

Vast wel, ik denk dat de eerste reactie het meteen goed heeft, maar we zullen zien....

Onze dochter!!!

Ik had nog maar net het vorige berichtje op de adoptie weblog gezet, toen de telefoon ging.

Wereldkinderen, met HET telefoontje!! Gelukkig zat ik al stevig op een stoel en lag er een vragenlijst op het bureau. (En ook in de rest van het huis, voor het geval dat.) En al snel was het duidelijk, we zijn ouders geworden van een kleine Chinese meid!

Meteen in de auto gesprongen, A. opgehaald en doorgereden naar Den Haag. Haar dossier opgehaald en meteen weer terug, om haar te showen aan vrienden en familie.

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken, beste wereld, lieve lezers, hier is ze dan, onze dochter!!!

Zo mooi, zo speciaal! Zo prachtig! Er zijn te weinig woorden om het goed te beschrijven, de foto spreekt voor zich. We zijn super gelukkig!!

We staren continue naar haar foto, zuigen alles in ons op. Haar dossier hebben we van voor tot achter gelezen, onze gedachten zitten vol met haar beeltenis, haar verhaal en ook vol vragen over de toekomst die we samen tegemoet gaan.

Er zijn gewoon geen woorden verder!

Over 6 tot 8 weken gaan we naar China en zullen we haar in onze armen kunnen sluiten. Tot die tijd gaan we het zeker heel druk hebben met een hoop dingen die geregeld moeten worden! De tijd zal vast voorbij vliegen, of misschien juist heel langzaam voorbij gaan.

Hoe dan ook, we gaan alle drie een nieuwe en spannende tijd tegemoet.

Tenslotte nog even dit:

Bekijk haar maar eens goed. Deze foto van haar zal de eerste op de weblog zijn, maar ook meteen de laatste. Want vandaag is ze in ons leven gekomen en over niet al te lange tijd zullen wij ook in haar leven stappen. Haar verhaal is uniek, maar het is haar verhaal. Wij zijn niet degene die haar levensverhaal op het openbare Internet gaan zetten, dat is iets waar alleen zij over mag en zal beslissen.

Ons eigen verhaal blijft gewoon doorgaan, ook deze weblog zal blijven bestaan, er zullen nog heel wat verhalen worden geschreven. Maar wanneer je het persoonlijke verhaal van haar wilt weten, dan zul je nog even geduld moeten hebben, totdat ze het zelf wil vertellen.

Tot die tijd moet je het met ons doen. :-)

Bedankt voor de vele reacties, hartverwarmend en ontzettend fijn dat iedereen meeleeft.

En nu is het tijd om in bed te gaan liggen. En met een beetje geluk ook een beetje slaap.

Tot snel!

Te veel om op te noemen

Ik wilde wat gaan schrijven over de zonnepanelen, die hebben we definitief besteld, de boel is vanmorgen in gang gezet.

Maar ik hou me even in, want er gebeurt ineens zo veel vandaag! Te veel om op te noemen.

Maar het belangrijkste zal ik jullie niet onthouden. De kans is heel groot dat we binnenkort een voorstel kunnen verwachten voor een kindje uit China!

Dus we zitten gigantisch te zenuwen!!!

Ik schrijf nog wel een keer meer wanneer mijn vingers minder trillen....

Een award van Lege Zakken Vrouw

Elke dag spit ik een hele bubs weblogs door, op zoek naar interessante en leuke artikelen.

Dit doe ik natuurlijk wel efficiënt met een RSS-reader, zodat ik niet alle logs moet doorspitten, maar alleen maar die weblogs die ook echt een nieuw bericht hebben geschreven.

Anders was ik echt uren per dag kwijt! Met zo'n reader gaat dat een heel stuk sneller.

En zo was ik dus met mijn dagelijkse rondje bezig, toen ik op de weblog van Lege Zakken Vrouw las, dat ik een stokje krijg doorgespeeld!

Ze vertelt 7 dingen over haarzelf en daarna nomineerde ze 7 andere weblogs. En wie stond daar helemaal aan het einde van het lijstje? Op nummer 7? Ikke! Dus nu is het mijn beurt. Waarvoor hartelijk dank natuurlijk.

Nou, eens kijken, 7 dingen over mezelf. Eens zien. Eh...pfoe, dat valt nog niet mee. Goed, dus:

1. Ik zit er aan te denken om een stripboek te gaan maken
2. Ik moet echt gaan afvallen! Echt! Veel! Nu!
3. Voor degene die het nog niet weten, we zijn bezig met adoptie uit China
4. Ik zou best wel zelfvoorzienend willen leven
5. Ik wil teveel en moet vanalles en dat zou ik graag anders zien
6. Ik ben heel rustig en beschaafd, maar ben gek op horror en stevige muziek
7. Ik kan allebei mijn duimen uit de kom laten schieten
   

Zo! Gewoon even wat uit de losse pols. Er zijn natuurlijk veel meer dingen die ik zo over mezelf zou kunnen vertellen, maar we laten het hier maar bij. Ik vind dat ik sowieso al heel wat openbaar maak zo op het Internet, dus dat is meer dan genoeg.

Nu is de taak om 7 andere weblogs te nomineren, maar als ik het zo bekijk, dan zijn alle weblogs die ik lees al genomineerd door weer andere. Anders raken we in een eeuwige spiraal van allerlei awards en stokjes over en weer, dus ik laat het hier maar bij.

Maar iedereen die dit leest; je bent bij deze genomineerd om ook 7 dingen over jezelf te vertellen, dat kan je mooi in de reacties achterlaten.

Ik ben benieuwd!

Het leven gaat door

Mijn vorige bericht was op maandag 4 januari 13:12 uur.

Op woensdagochtend 6 januari 00:40 uur stierf mijn vader, thuis, met ons, zijn gezin om hem heen. Samen hielden we zijn hand vast, spraken hem moed in, maar tegelijkertijd hoopten we dat het niet lang ging duren, om hem een nog langere lijdensweg te besparen.

Uiteindelijk was het zover, en langzaam is hij weggezakt, uitgegaan als een kaars. We hadden verdriet omdat het voorbij was en we waren opgelucht, ook, omdat het voorbij was.

Daarna kwamen we allemaal in een stroomversnelling terecht. Dingen regelen, de avondwake plannen, de crematie. Mensen over de vloer, administratieve zaken afhandelen, muziek voor de dienst op cd zetten, foto's opsturen, rouwbrieven de deur uit. En ondertussen veel telefoontjes en bezoek van mensen die begaan waren. Behoorlijk hectisch.

Op zich wel fijn, als afleiding, maar hierdoor was er weinig tijd voor verdriet, om alles goed te laten bezinken. Dat kwam later, beetje bij beetje dringt het door, het gemis, het verdriet. Nog steeds voelt het onwerkelijk, maar elke dag zijn er momenten waarop ik het diep van binnen voel. Dan trekken er weer beelden voorbij van die nacht, of besef ik ineens dat ik hem nooit meer zal zien, of zie ik iets wat me aan mijn vader doet denken, of doen we iets waarbij ik hem ook graag had gezien.

Toch kijk ik ook terug naar de afgelopen dagen met een goed gevoel. Tijdens de crematie klonken de woorden: 'Het is intens leven rondom de dood.' En dat is het zeker.

Helemaal bovenaan staan de warme reacties, van iedereen. Zoveel medeleven, zoveel herinneringen, veel verdriet, maar ook lachen. De warmte van familie, vrienden, het zorgen voor elkaar, elkaar steunen, samen huilen, samen beleven. Dat voelde zo goed, echt heel fijn.

Banden zijn sterker geworden, waardering is gegroeid, het besef wat echt belangrijk is in het leven is dieper geworden.

Toch is het nu ook weer tijd om het reguliere leventje op te gaan pakken. Alles is gewoon doorgegaan, alleen hadden we er even geen aandacht meer voor. Maar ondertussen vallen de rekeningen weer op de deurmat, moeten er weer boodschappen gedaan worden, in de buitenwereld zijn ook weer verschrikkelijke dingen gebeurd, het werk staat ook te wachten.

Tijd om weer te gaan beginnen, om weer op de rijdende trein te springen.

Maar of die trein ook weer hetzelfde spoor gaat volgen, dat is de vraag. Ik heb het gevoel dat ik iets moet doen met de ervaringen die ik heb opgedaan de afgelopen tijd. Maar daar ga ik eerst eens goed over nadenken. Op papier zetten, nadenken.

Ondertussen gaan we weer door, ook op deze weblog.

Even heb ik de deur geopend naar ons persoonlijke privé-leven, jullie even dichterbij gelaten om dit te delen. Die deur gaat nu weer dicht en komen er weer de gebruikelijke berichten op de weblog.

Iedereen heel erg bedankt voor de warme reacties, het heeft ons goed gedaan, nog steeds, dat mensen zo begaan zijn met ons, elkaar. Misschien delen we dan niet elkaars leven, de dood is iets wat we wel allemaal meemaken of nog gaan meemaken. Magisch eigenlijk, dat zo'n moment van afscheid ook weer mensen met elkaar verbindt.

Bedankt allemaal, we zien elkaar weer, snel.

Even stilte

Tja, even dit. Gewoonlijk schrijf ik niet zoveel over mijn directe privé leven op de weblog, ik heb dat tot op zekere hoogte altijd op afstand gehouden. Niet alles hoeft verteld te worden.

Vandaag maak ik een uitzondering. Terwijl ik hier nu achter de computer zit, bij mijn ouders, ligt mijn vader beneden diep te slapen. Niet zomaar een slaap, hij is ernstig ziek, hij ligt op sterven.

In 2006 werd longkanker geconstateerd en lange tijd hebben behandelingen ervoor gezorgd dat hij nog lang bij ons kon blijven, met redelijke kwaliteit van leven. Maar ooit..is het op. En dat is nu.

Ik weet niet hoe lang het nog duurt, maar lang zal het niet zijn. De afgelopen tijd is zwaar geweest, de feestdagen, nieuwjaar en daartussen nog zijn verjaardag. Ontzettend moeilijk. Ontzettend ...raar.

Ik weet verder ook even niet wat ik moet schrijven, niet veel meer, ik ga dadelijk weer naar hem toe. Maar toch wilde ik dit even kwijt. Ik zocht even wat afleiding, even uitblazen.

Hij heeft altijd gezegd: "Ik blijf net zo lang hier totdat ik mijn kleinkind zie.' Lange tijd hebben we daar op gehoopt, maar ja, de datum van adoptie schoof steeds verder op en zijn ziekte werd steeds erger. En hij bleef het maar volhouden dat hij opa ging worden. Maar diep van binnen wisten we wel, dat hij dat niet meer ging meemaken. Ook al hoopten we natuurlijk van wel. Ik had het zo graag gezien. Hij ook.

Enige dagen geleden is hij 66 geworden, ik denk dat hij een hele goeie opa zou zijn.

De volgende keer dat ik weer wat schrijf, zal alles anders zijn. Tot die tijd blijft het hier even stil...