Ongedierte in de tuin

Gewoonlijk knallen de bomen fris groen de lente in, verse blaadjes, mooie frisse kleuren.

Daarom viel het erg op dat de appelboom nog in een herfststemming bleef hangen. Slappe blaadjes, verkleuringen en gaten in de blaadjes.

Het werd al snel duidelijk toen ik dichterbij kwam.

Ik hoorde ze al zachtjes knagen en smakken. Mjomjomjom. O nee! Toch geen slakken!? Ik heb een haat liefde verhouding met die beestjes!

Maar nee, het waren talloze rupsjes! Ieniemienie bladvretertjes die langzaam maar gestaag alle blaadjes aan het oppeuzelen waren.

Ze begroetten me met een enthousiast: 'Halloooo!' Vrolijk zwaaiend met hun kronkelige lijfjes. Al keuvelend knaagden ze de bladeren met nerf en al weg!

'We dachten, kom! Laten we deze appelboom lekker inrichten. Beetje wollig spinragnestje, een paar duizend vriendjes en vriendinnetjes. Gezellig!'

Terwijl ik mopperend de rupsjes met de hand eruit plukte, klonk er gemeen gegniffel vanuit de rozenstruik.

Zouden daar dan die gemene slakken zitten? Met kloppend hart er naar toe.

Maar nee, geen slakken! Wel een paar miljoen bladluizen die dorstig de knoppen aan het leegdrinken waren. Als groene vampiers zogen ze het verse rozenwater op.

'Moet je straks eens kijken wat voor lullige verkreukelde rozen jullie krijgen!'

En maar lachen.

'Ja, ALS er nog rozen aankomen! Hahah!'

Misschien voel je het al aankomen....het is oorlog!! Dit is persoonlijk! Dit is tussen mij en jullie!
Wacht maar!!

En de slakken?
Nergens te bekennen!

Als ik ze goed inschat, zijn ze vast allemaal onderweg naar onze moestuin! De smiechten.

De laatste bonenoogst

Zo. De allerlaatste oogst uit de twee bonenplanten in onze tuin.

22 Bonen

en 18 jonge slakken!!!

Boontjes met en zonder slakken

De laatste sperziebonen uit onze tuin zijn geplukt. Er zitten geen nieuwe bloemen in, dus de planten kunnen binnenkort op de composthoop.

Aangezien we een speeltoestel voor onze kleine in de tuin hebben gezet, was er geen plaats meer om allebei de potten met sperziebonen naast elkaar te zetten. Daarom stonden ze ieder apart, de ene helemaal links in de tuin en de andere helemaal rechts.

Om de een of andere reden was er een kant van de tuin erg geliefd bij de slakken. En zij vielen dan ook maar wat graag de bonenplant aan, al smikkelend en smullend deden ze zich tegoed aan de blaadjes.

Met als gevolg dat er niet genoeg blaadjes meer waren om lekkere boontjes te produceren.

Die slakken. Zucht.

 Maar goed, zie hier twee foto's. Een mooi beeld hoe een plant er uit kan zien, ZONDER slakken. En MET slakken...

Africhten van slakken

De grens is bereikt, dit is de druppel!

Na terugkomst van onze vakantie in Laren, troffen we de tuin aan, gelijk een slagveld! Een echte kaalslag om precies te zijn!

De sperziebonen hadden amper nog bladeren, en andere planten waren tot op de stengels kaalgevreten. Ze liepen over de muren, zaten te gniffelen onder de rand van de compostbak of gewoonweg verstopt tussen de bladeren van de hosta. Althans, wat er van over was.

Die vermadelijke slakken!!

Ik heb al zoveel dingen geprobeerd, koperdraad, met de hand verwijderen, korrels, een omgekeerde pompoen, nematoden, bier, noem maar op.

Er rest nog maar 1 methode, die misschien, heeeel misschien zal lukken.

Ik ga ze africhten.

Ik heb een groot stuk papier gepakt, als arena. De randen afgebakend met wat doosjes die hier en daar nog lagen, zodat ze er niet meteen uit konden kruipen en dan, met heel veel geduld, zeeeeeer veel geduld, de boel africhten.

En neem het van me aan, het vergt ERG veel geduld. Maar niet omdat ze zo langzaam zijn, maar gewoon, omdat ze zo gemeen en koppig zijn! Slakken zijn ontzettend onaangename persoonlijkheden, ze genieten er gewoon van om expres dingen kaal te vreten. Als ze een duidelijke mond hadden, zou er continue een gemene grijns op zitten geplakt.

Nu is het een kwestie van sterk te zijn. Steeds die beesten aanpakken, door elkaar rammelen. Baas boven baas! Als de slak naar rechts wil gaan, oppakken en naar links duwen! Als de slak er vandoor wil gaan, even van de vrijheid laten proeven en dan hup! Weer terug in de bak.

En dit consequent blijven volhouden. Hun geesten breken, smeken zullen ze! Totale onderwerping! Todat ik uiteindelijk heers over hun donkere geest, en ze alles zullen doen wat ik ze opdraag!

Een onmogelijke taak?

Misschien.

Maar de aanhouder wint, zoals je zult zien:

Poging 1:
flink onder de duim houden:

Poging 2:
Stapelen, zoveel mogelijk dresseren!

Poging 3:
Af en toe corrigeren totdat ik ze precies daar heb waar ik ze wil hebben.

En uiteindelijk...
Succes!!!

Ze luisteren naar me!
Zit!
Sta!
Kruip!
Pootje!!
Op elkaar!
En hop! Happen naar het blaadje!

Zo.
Missie volbracht!

En nu ze eindelijk mijn bevelen opvolgen, als onderworpen slaven, rest mij nog 1 laatste commando:

VERDWIJN!! EN KOM NOOIT MEER TERUG!!!

Dat zal ze leren.

PS. Ik heb het adres van de website op de laatste foto gezet, want ik vind hem zo goed gelukt, dat er wel wat reclame mag worden gemaakt.

Wat ik had willen zien

Het gaf me toch een onbevredigd gevoel, dat Fred gisteren zomaar is ontkomen.

Ik heb hem trouwens nog gevonden, na lang zoeken, zagen we hem onder de bank. Daar zat hij te mokken. We hebben hem maar snel buiten gezet, ergens ver van onze tuin.

Maar goed, ik had slachtoffers willen zien!

Ik had gehoopt om een slak flink wat elektrische schokken te geven met koperdraad. Maar helaas.

Gelukkig hebben we Photoshop, wat tijd en creativiteit. En heb ik zo toch een beetje voldoening bij het beeld van een geslaagd experiment....

Hoe bestrijd je slakken

Ze zijn er weer, de aartsvijanden van onze moestuin.

Slakken!

Ik heb ze weer gezien, mijn raapsteeltjes zijn in gevaar!

Het wordt tijd om te kijken hoe ik de slakken goed kan weren uit onze mini moestuin. Er zijn honderden manieren om slakken te bestrijden. Eens kijken welke methode het beste is om de slakken voorgoed uit onze moestuin te houden.

Na wat zoeken op het net, kom ik bij een mooi artikel van Trouw, Eenentwintig manieren om van slakken af te komen.

De volgende passage spreekt me wel aan:

Schuurpapier of een ring van koperdraad om de plant zou ook helpen. ...()...En natuurlijk kun je ook nu weer koperdraad om de pot heen draaien, slakken krijgen daar een elektrisch schokje van.

Dat zou een mooie methode zijn. Ik span gewoon een koperdraad om de bak van de moestuin heen, en zo vormt het een onneembare barrière voor de slak! Een elektrisch hek voor die slijmerige beesten! Ja, goed idee!

Dit vraagt om een experiment!

Eerst moet ik aan koperdraad komen. Dat is niet zo moeilijk, we hebben nog meters stroomdraad op zolder liggen. Het kost even wat moeite om de stroomdraad te strippen, maar daarna heb ik een mooi stuk koperdraad.

En binnen een mum van tijd heb ik een mooie slakken gevangenis van koperdraad gemaakt!
Klik op de foto's voor een grotere versie.

Goed, nu nog een slachtoffer.

Die is zo gevonden, ik ga gewoon op gemeen en hatelijk geroezemoes af, ergens uit de tuin. En ja hoor, binnen de kortste keren vind ik een vijandige slak in de compostbak. Domme beesten, daar zitten ze heel vaak verstopt, alsof ik dat niet doorheb.

Dus beste lezers, mag ik u voorstellen, de slak Fred betreedt de arena:

En nu is het afwachten, wat gaat Fred doen?

Hij kijkt wat afwachtend rond, en gooit ondertussen continue verwensingen naar mijn hoofd. Hoe belachelijk dit allemaal niet is, wat denk ik wel niet, wacht maar, bla bla bla.

En ineens rent hij in volle vaart op de koperdraad af! Nu gaat het gebeuren, hier draait het hele experiment om!

Zal Fred een elektrische schok krijgen van het koperdraad? Zal het de slak tegenhouden, vormt de koperdraad een effectieve barrière tegen slakken? Ik hou mijn adem in...

Nee!

Nee! Ongelooflijk! De slak gleed onverstoorbaar over het koperdraad heen! Hij aarzelde geen moment! Geen elektrische schokken, geen haperingen, geen dodelijke stuiptrekkingen, geen vonken, geen rook, helemaal niets!!

Kortom, dit experiment is mislukt. Koperdraad helpt totaal NIET tegen slakken.

Maar eh...

Waar is Fred nu gebleven?

Hallo?

Fred?

Slakkenvergadering

Al een jaar lang ben ik bezig met een keiharde biologische oorlogsvoering. Genadeloos ben ik daarin, ik ben bereid om de meest verschrikkelijke wapens te gebruiken om mijn vijand uit te roeien.

Wie?

De slakken natuurlijk!

Zeker sinds we een mini moestuintje hebben, want ook al heb ik steeds raapsteeltjes geplant, de enige die er ooit van hebben gegeten, zijn de slakken! In het holst van de nacht sluipen ze onze tuin in en knabbelen alles op tot aan het steeltje.

Dat doen ze expres, wist je dat? Om te plagen, te jennen, de rotzakken. Dan zien ze mij staren naar die zielige steeltjes, als spottende bakens in de grond. En ondertussen zitten ze het gniffelend te bekijken vanuit hun schuilplaats.

Ondanks alle biologische wapens, van korrels tot nematoden, blijven ze maar terug komen. Niets helpt, ze zijn steeds een stap voor!

Maar nu heb ik ze eindelijk door!

Bij graafwerkzaamheden in de voortuin hebben we het hoofdkwartier van de slakken ontdekt! Geniepig zaten ze te smiespelen onder een grote tegel, taktieken aan het uitdenken om de volgende voorraad raapsteeltjes te bemachtigen.

Wat waren ze met velen! En zo gauw ze in de volle zon lagen, gingen ze er als een haas .. gek vandoor!

Begrijpelijk, want hun praktijken kunnen het daglicht niet verdragen, verdorven als ze zijn.

Ze kropen buitelend over elkaar heen, om maar zo snel mogelijk weg te komen. Maar het mocht niet baten, ze waren ontmaskerd en dat wisten ze.

En ondertussen nog smeken ook he. Schijnheilig met hun hoorntjes wapperen, verontschuldigende blikken. Maar het is goed geweest zo, geen genade!

Gevangen! Vluchten kan niet meer!

Ze hebben geluk dat ik me hou aan de Geneefse conventie, dus we hebben ze als krijgsgevangenen behandeld, en ze naar een andere locatie gebracht, met natte herfstblaadjes waar ze onder kunnen gaan zitten.

Maar ik hou ze in de gaten!

En mochten ze weer terugkomen...dan ben ik er klaar voor! Dan is het tijd voor een tegenaanval. Ik weet nu waar ze wonen!

Een rare snijboon

Of ja, eigenlijk is het geen rare snijboon, maar een rare sperzieboon.

Af en toe bekijk ik de boontjes in de tuin, of er nog exemplaren hangen die geoogst kunnen worden. En natuurlijk controleer ik dan ook op ongedierte. En zo zag ik al snel aan de blaadjes en de slijmsporen dat er weer wat slakken hadden huisgehouden.


Maar ja, vindt maar eens zo'n slak. Vaak zijn ze overdag nergens te vinden, hebben ze zich verstopt in duistere hoekjes of onder blaadjes op onbereikbare plekken. Ik zeg jullie, die slakken zijn slim en geniepig wanneer het op verstoppen aankomt! Het bewijs wordt zo geleverd...

Zo zag ik dus deze halve boon, klaar om geoogst te worden. Zeker nog goed genoeg om voor de helft in de pan terecht te komen, de andere helft is dus al door slakken opgepeuzeld. Maar goed, het slechte stuk snijden we er wel af.


Maar wat zag ik? Eenmaal dichter bij de boon aangekomen, bekeek ik hem eens goed, wat zat daar nou voor iets vreemds aan de binnenkant van de boon?


Yes! De slak! Hij dacht even slim te zijn om zich te verstoppen in de boon zelf, maar daar trapt deze meneer dus niet in! You can run, but you can't hide! Ha!

Hij is echt piepklein, een jonkie nog, maar genoeg honger om de helft van een grote sperzieboon op te vreten. Wat dat betreft zijn slakken echt een verschrikkelijke plaag voor onze tuin.

Bekijk hem nog maar eens goed, het is de laatste keer dat jullie hem zien. Vanaf nu brengt hij de rest van zijn leven door in de groene klikobak, op weg naar de Grote Composthoop, alwaar hij vredig zal terugkeren in de kringloop van het leven.


Goed, 1 slak vernietigd. Nog maar een stuk of 100 te gaan!