DKFD # 12: Wanneer dromen uitkomen

Lang geleden had je een droom, misschien ergens opgeschreven, of opgeslagen in je hoofd.

Een belofte, een droom, een voornemen:

"Ooit zal ik ..." 

Jaren gaan voorbij, het leven gaat door. Je wordt ouder, wijzer misschien.
Er verandert veel, herinneringen vervagen, beloftes worden vergeten of verdwijnen naar de achtergrond.

Tot die ene dag...

Waarin je ineens ten volle beseft dat je toen een droom had, en nu leef je in die droom! Die droom is werkelijkheid geworden!

Vijf jaar geleden hadden we ook een droom. En ook opgeschreven, op onze andere weblog:

3 oktober 2006:
Het Chinese Maanfeest is een mooi festival met als thema het samenzijn van familie en vrienden. Dat klinkt heel mooi, en dat is het ook! Het idee spreekt me ontzettend aan, want het is een Dag van Samenzijn. En zeker met adoptie als thema, hoop ik dat we dit feest als een soort jaarlijks familieritueel kunnen vieren.

Ga maar na, het is een mooie traditie. Men voert een ceremonie, met een altaartje als offerplaats. Daar worden wierrookstokjes gebrand en offert men zoetigheid en de bekendemaankoeken. Men buigt zich naar de maan en zingt het Midherfstlied. Op het eind eten ze de maankoeken op en (en dat spreekt me aan) laat men stukjes over voor de afwezige familieleden.

Wat zou het mooi en vooral speciaal zijn om dit samen met ons kind te beleven. Op onze eigen manier. Misschien maken we ook een altaartje, steken we wat wierrook aan. En dan zeggen we een mooi gedicht op, over ons als familie, en de familie in China. Over een verbond, gescheiden, maar toch samen.

Als laatste eten we de maankoeken op, maar laten we twee stukjes liggen. Speciaal voor de biologische ouders.

En weet je wat het nou zo ontzettend speciaal maakt? Heel misschien, vieren die Chinese ouders ook het Maanfeest. En kijken ze naar de maan, dezelfde maan waarnaar wij hebben gekeken. En heel misschien, laten ze ook een stukje maankoek achter op het altaar. Voor hun kind, voor ons kind. Ook al kennen we elkaar dan niet, zo zijn we toch verbonden, en denken we aan elkaar...

Vandaag drong het tot me door.
Kijk:
hoe uitgekomen dromen er uit kunnen zien:

Klik hier voor meer kleine fijne dingen.

Vruchtbare oogst

Maakte ik me eerst nog zorgen of het goed zou komen met de perenboom, vandaag is het wel duidelijk dat het goed is gekomen!

Sterker nog, de fruitboompjes doen het goed, en ook de vijgenstruik heeft weer de nodige kilo's aan vijgen geproduceerd. En dat in ons koude kikkerlandje met dit jaar een erg natte zomer.

Het is genieten, steeds wanneer ik de tuin en de toekomstige oogst bekijk.

Nu nog bekijken wanneer ik het fruit kan plukken. Wanneer zie je eigenlijk dat de peren of appels klaar zijn om geplukt te worden?

Boontjes met en zonder slakken

De laatste sperziebonen uit onze tuin zijn geplukt. Er zitten geen nieuwe bloemen in, dus de planten kunnen binnenkort op de composthoop.

Aangezien we een speeltoestel voor onze kleine in de tuin hebben gezet, was er geen plaats meer om allebei de potten met sperziebonen naast elkaar te zetten. Daarom stonden ze ieder apart, de ene helemaal links in de tuin en de andere helemaal rechts.

Om de een of andere reden was er een kant van de tuin erg geliefd bij de slakken. En zij vielen dan ook maar wat graag de bonenplant aan, al smikkelend en smullend deden ze zich tegoed aan de blaadjes.

Met als gevolg dat er niet genoeg blaadjes meer waren om lekkere boontjes te produceren.

Die slakken. Zucht.

 Maar goed, zie hier twee foto's. Een mooi beeld hoe een plant er uit kan zien, ZONDER slakken. En MET slakken...

DKFD # 11: Eerst vergeten en dan ineens beseffen dat het weekend is

Deze ligt een beetje in het verlengde van nummer DKFD 9.

Met een schok word ik wakker en kijk op de wekker.

O nee! Het is al half zeven!

Ik ben te laat!

Ik moet naar het werk! Wat stom, ik ben de wekker vergeten te zetten. Ik moet me haasten, snel!

Snel schiet ik omhoog en zwaai mijn benen over de rand van het bed. Nog slaapdronken probeer ik op te staan, maar val nog terug op het bed.

Naast me klinkt slaperig gemompel vanonder de dekens.

"Wat ben je toch aan het doen?"

"Ik heb me verslapen, ik moet eruit, naar het werk!"

"Maar schat, het is zaterdag. Het is weekend, je hoeft niet te werken."

Het duurde even voordat het kwartje viel. Ik staar voor me uit en langzaam drong het tot me door.

Ik hoef helemaal niet naar het werk! Het is weekend!

Ik mag weer terug het bed in, nog lekker doorslapen, en daarna heerlijk genieten van het weekend en mijn vrije tijd. Lekker leuke dingen doen.

Ik kruip weer onder de dekens en zoek weer de slaperige warmte op. Heerlijk, ik kan gewoon uitslapen vandaag. Langzaam gaan mijn ogen dicht en val ik weer in slaap.

Ja, het is weekend.
Fijn!

Klik hier voor meer kleine fijne dingen.

DKFD # 10: Na regen komt ...

We hebben de afgelopen dagen heel wat regen voor onze kiezen gehad.

Ik zou zo een hele rits Kleine Fijne Dingen kunnen opschrijven, alleen maar over aangename dingen over regen en nattigheid. En geloof me, die zijn er echt!

Ik zal het wel een beetje doseren, dat komt wel goed.

Er is 1 zekerheid wanneer er regen is gevallen: Want na regen komt....

springen in de plassen!

Het is leuk om te doen, vooral voor de kleintjes onder ons, maar ook grote mensen kunnen plezier beleven aan springen in de plassen.

En anders is het wel genieten, door er gewoon naar te kijken. Niet denken van 'ojee, dat is weer extra was in de wasmachine.', maar vooral genieten van het gespetter en het lachen!

Tot de volgende regenbui!

Klik hier voor meer kleine fijne dingen.