Ongedierte in de tuin

Gewoonlijk knallen de bomen fris groen de lente in, verse blaadjes, mooie frisse kleuren.

Daarom viel het erg op dat de appelboom nog in een herfststemming bleef hangen. Slappe blaadjes, verkleuringen en gaten in de blaadjes.

Het werd al snel duidelijk toen ik dichterbij kwam.

Ik hoorde ze al zachtjes knagen en smakken. Mjomjomjom. O nee! Toch geen slakken!? Ik heb een haat liefde verhouding met die beestjes!

Maar nee, het waren talloze rupsjes! Ieniemienie bladvretertjes die langzaam maar gestaag alle blaadjes aan het oppeuzelen waren.

Ze begroetten me met een enthousiast: 'Halloooo!' Vrolijk zwaaiend met hun kronkelige lijfjes. Al keuvelend knaagden ze de bladeren met nerf en al weg!

'We dachten, kom! Laten we deze appelboom lekker inrichten. Beetje wollig spinragnestje, een paar duizend vriendjes en vriendinnetjes. Gezellig!'

Terwijl ik mopperend de rupsjes met de hand eruit plukte, klonk er gemeen gegniffel vanuit de rozenstruik.

Zouden daar dan die gemene slakken zitten? Met kloppend hart er naar toe.

Maar nee, geen slakken! Wel een paar miljoen bladluizen die dorstig de knoppen aan het leegdrinken waren. Als groene vampiers zogen ze het verse rozenwater op.

'Moet je straks eens kijken wat voor lullige verkreukelde rozen jullie krijgen!'

En maar lachen.

'Ja, ALS er nog rozen aankomen! Hahah!'

Misschien voel je het al aankomen....het is oorlog!! Dit is persoonlijk! Dit is tussen mij en jullie!
Wacht maar!!

En de slakken?
Nergens te bekennen!

Als ik ze goed inschat, zijn ze vast allemaal onderweg naar onze moestuin! De smiechten.

Wat klopt er niet in dit plaatje?

Een kleine hint, deze foto is op 10 November gemaakt.

Smullen van onze aardbeien

Onze aardbeien zijn geliefd.

Men komt van heinde en verre om lekker te smikkelen van onze eigen zelf gekweekte aardbeien. Hele hordes bestormen onze tuin en storten zich op de aarbeien. Ja, die Elsanta's van de Aardbeienacademie zijn super lekker! Geliefd bij groot en klein!

En dan heb ik het vooral over insecten. Wespen, om precies te zijn. En af en toe een verdwaalde vlieg.

Wanneer we maar 1 dag vergeten te plukken, is het al te laat! Dan hangt er maar een klein steeltje, met daaraan nog wat korreltjes aardbei. Er blijft amper iets van over.

Jammer voor ons, maar fijn voor de wespen.

En ook fijn voor mij, want ik heb me plat op de grond geworpen, met de macrolens. En heb weer ouderwets wat foto's gemaakt. Vorige keer was een spin het onderwerp, deze keer dus wespen.

Over de rand van de moestuinbakken, hangen een paar aardbeien. Het is er een drukte van belang. Wespen vliegen af en aan.

Een aardbei wordt vakkundig uitgehold, nog even en de hele aardbei is verdwenen, het is slechts een kwestie van tijd.

Op het andere aardbeitje zitten wat wespen gebroederlijk naast elkaar. Het lijkt alsof ze gezellig aan tafel zitten. Het is even dringen, maar wel genieten van de zoete smaak!

Gelukkig zijn de planten bijna uitgebloeid. De meeste aardbeien zijn verdwenen in onze mond en daarnaast liggen er een hoop in de vriezer. Daar wordt binnenkort heerlijke aardbeienjam van gemaakt.

Zo kunnen we nog lang nagenieten van onze aardbeien, zelfs nadat ze zijn uitgebloeid.

Oog in oog met een monster

Laatst kwam 'De Grote Vijf' ter sprake in een gesprek.

Die term staat voor vijf diersoorten in Afrika, die je gezien moet hebben wanneer je daar bent.

De buffel, leeuw, luipaard, neushoorn en olifant.

Erg indrukwekkend, wanneer je die dieren zo in het wild ziet lopen. Ik vind het al speciaal om ze in de dierentuin te zien, laat staan in het wild!

Dat is natuurlijk leuk om over te vertellen, dat je ze in het echt hebt gezien. Dat brengt leuke verhalen met zich mee en ideale gesprekstof bij een receptie of een verjaardagsfeestje.

Zelf heb ik niet zo heel veel in te brengen, een neushoorn, een beer, een eland en wat apen, dan heb je het wel gehad.

Maar vandaag stond ik oog in oog met een gruwelijk monster, in mijn eigen achtertuin!

Daarbij vergeleken, verdwijnt al dat Afrikaans wild in het niet, zo indrukwekkend was dit vreselijke beest.

Vanuit zijn hol zag ik eerst alleen maar een stel grijpgrage poten. Bijna trillend van spanning om ze naar me uit te slaan en me te grijpen!

Wat voor beest zat daar achter die harige poten?

Langzaam, heel langzaam kroop het wezen dichterbij, mijn gezichtsveld binnen. Ik hield mijn adem in, uit pure doodsangst!

Daar zat het dan, loerend vanuit zijn nest naar mij met zijn kleine starende ogen, zonder enige uitdrukking, ijskoud. Roerloos stonden we tegenover elkaar.

Ik durfde niet te bewegen, doodsbang dat hij elk moment kon toeslaan!

Zijn ogen hypnotiseerden me, zijn blik trok me naar hem toe. Ik wilde tegenstribbelen maar kon zijn kracht niet weerstaan! Voorzichtig zette ik een stap naar voren ...

Zijn grote kaken bewogen wellustig heen en weer, alsof hij met zijn lippen smakte, klaar om aan een lekker hapje te beginnen. En nog steeds, die ogen! Zonder emotie. Koud en meedogenloos.

Ik kwam nog een stap dichterbij...

Dit is het dan, lieve lezers. Nog even en ik word vermorzeld tussen de twee grote kaken. Een venijnig gif wordt in mijn lijf gespoten, zonder verdoving! Helse pijnen zal ik moeten ondergaan, terwijl mijn lichaam razendsnel zal worden ingesponnen. In ragfijn garen, maar zo sterk als staalkabels.

En terwijl mijn organen langzaam oplossen en worden opgezogen door het begerige monster, blijf ik ze alsmaar voor me zien....

Die ogen! Die ogen!!

Aaaaargh!!!

Vragen over de perenboom.

Vorig jaar hebben we een perenboompje geplant. En nu, dit jaar, hadden we voor het eerst bloesem in de boom. En dat betekent: PEREN!

En jawel, de bloesem is verdwenen en er hangen nu al kleine mini-peertjes in de boom.

Maar dat is meteen het probleem. Het is nog maar een jong boompje, wat fragiel, hij is nog net uit de luiers. En aan de takken zie ik toch al heel wat vruchtjes zitten. Aan het uiteinde zitten soms 3 of 4 peren. Dat houden die takken nooit! Als daar volwassen peren aan groeien, dan worden die zo zwaar, dat de takken helemaal naar beneden zullen buigen.

Denken we.

Er is niet zo snel informatie te vinden hierover, althans niet echt duidelijk, na wat zoeken op het Internet. Daarom wend ik me tot jullie, de lezers! Er zitten vast wel mensen tussen die ervaring hebben met een perenboompje.

Wat is jullie advies?

Wat kunnen we het beste doen? Alle peertjes laten zitten? Of uitdunnen? Zodat er niet al te veel peren aan een tak komen te hangen. Of kan dat geen kwaad, kan zo'n tak dat dragen?

En ik zie ook al vruchten met plekken, het lijkt wel vraat van een beestje. De perenboom is een fijne plek voor rupsen, heb ik al gezien.

Moeten die aangevreten peren meteen worden verwijderd? Of kan dat geen kwaad? En hoe verwijder je die? Gewoon knippen of afknijpen?

Oja, het betreft 'Conference peren'.

Allemaal vragen, hopelijk kan iemand ons hiermee helpen.

Help! We zijn nog perenboommaagd!!

Dag winter, hallo lente!

Persoonlijke verticuteerder

We kijken de laatste tijd met verbazing naar het gras in onze voortuin.

Het is een ravage!

En dan bedoel ik niet de vele herfstbladeren die op het gras liggen, maar al het mos dat uit het gras is verwijderd! Ongeveer een derde van ons gras is vakkundig geverticuteerd, alleen ligt het mos nog boven op het gras en is het niet netjes opgeruimd.

Onze buren zijn heel aardig, maar we denken niet dat zij zo vriendelijk zijn geweest om zomaar ons gras te gaan verticuteren. En is er steeds continue iemand in huis, dus dan hadden we het wel gemerkt!

Wie o wie is zo aardig om ons gazonnetje geheel vrijblijvend voor ons te verzorgen?

Op een dag werd het ons helemaal duidelijk, toen we uit het raam keken. Daar stond de weldoener! Druk bezig met verticuteren, het mos vloog letterlijk alle kanten op!

Bedankt lieve merel! We zijn benieuwd of je straks het hele grasveld hebt gedaan bij onze terugkomst. geniet van alle wormpjes en beestjes die je in het mos vindt. Bedankt!

Fijn weekend: Appeltern

Goed, even genoeg over strips. Terug naar de meer reguliere onderwerpen op deze weblog.

De moestuin.

Of eigenlijk, beter gezegd: het eetbare moestuinhuis!

Met een cadeaubon voor gratis entree op zak, vertrokken we naar de Tuinen van Appeltern. Al weer vele jaren geleden dat we daar geweest waren. Toen was het al erg leuk en inspirerend om al die verschillende tuin ideeën te zien, en nu nog steeds. Het park is sindsdien ontzettend uitgebreid, heel veel tuinen! Heel veel ideeen en heeeel veeeeeeeel planten en bloemen.

Te veel om over te schrijven, maar 1 project wil ik er wel uitlichten, dat viel me zo erg op, dit hoort gewoon thuis op de weblog!

Een eethuisje. Letterlijk.

Een klein huisje, met tuin, helemaal 'behangen' met eetbare producten. En in de tuin, groentekratten op de grond, gevuld met grond en planten. Hoe simpel kan het zijn?

De muren bestaan uit zakken, gevuld met aarde en groenten. Deze groeien recht uit de zak en maken de muren groen ... en eetbaar. Sla, spinazie, bieslook, andere kruiden, allerlei soorten.

Maar ook het 'tuintje' bij het huis, sprak me erg aan. Eigenlijk is dit ook een soort van vierkante meter tuin, of meer een variatie daarop. En best makkelijk toepasbaar in elke tuin.

Men neme een grote groentekrat. Zet hem op de grond. Vult deze met aarde, zaadjes erin. Water geven. En klaar!

Heb je meer plaats, dan zet je er een paar bij elkaar, of je maakt lange rijen, tegels ertussen en voila, een klassieke moestuin!

Leuk gevonden, en natuurlijk hebben we ook lekker gesnoept van het huisje. Denk maar aan Hans en Grietje, maar dan de gezonde versie.

Een geslaagd dagje, maar nog wel een laatste tip:

Mocht je last van hooikoorts hebben, bereid je voor op flink wat niezen en proesten en rode jeukende ogen. Maar ondanks dat, de moeite waard om eens te gaan kijken!

Genieten van de tuin (2)

Terwijl ze de afwas aan het voorbereiden was, keek A. naar buiten.

'Nou schrijf jij wel zo leuk over de tuin enzo. Dat je geniet van de bloemetjes en de bijtjes. Maar vertel ook maar eens hoe het ECHT zit, op de weblog!'

Hoe het echt zit? Hoezo dan? Ik snapte er niks van.

'Over dat genieten. Misschien moet je maar eens wat realistischer schrijven. Want er zijn dingen waar je helemaal niet zo van geniet. Er is iets wat je al jaren niet leuk vindt aan de tuin. Iets wat ik zelf altijd doe, en jijzelf hebt het misschien maar 1 of 2 keer gedaan sinds we hier wonen.'

Oh, eh. Ah, ja. Het was mij meteen duidelijk, dat het hier nogal erg met een vinger op de zere plek wordt gedrukt.

Maar het klopt wel, er is iets wat ik niet leuk vind aan de tuin. En A. zorgt er altijd voor dat het wordt gedaan. Zij doet trouwens het meeste werk in de tuin hoor, daarom staat het er ook zo mooi bij. En dan kan ik er weer van genieten.

Maar nu gaat het hier om 1 ding: grasmaaien

Vreselijk vind ik dat! Ik heb het nooit graag gedaan, vroeger niet en nu ook niet. En dat gras groeit maar door en een paar dagen later kan je weer aan de gang! En dan die kantjes knippen, gras opruimen, de maaier schoonmaken. En dat de hele zomer door. Bah!

Dus ik geef het toe! Bij deze zijn jullie getuige. Ik maai niet graag gras!

Sterker nog, die ene keer dat ik het ooit heb gedaan, kwamen de buren zelfs naar buiten om te kijken. Het is dat ze geen camera bij hadden, anders hadden ze foto's gemaakt!

Dus, om mijn geliefde een plezier te doen, ben ik het gras gaan maaien. Voor haar.

In de weer met de grasmaaier. Het gras kortgewiekt. De kantjes geknipt. Het gras opgeveegd. De maaier netjes afgeborsteld en weer opgeborgen.

Klaar.

Het zonnetje scheen. Een lekker windje. Vogels in de lucht. De geur van vers gemaaid gras. En de klus was eigenlijk zo gedaan.

Weet je?

Eigenlijk...

Vond ik het best leuk om te doen.

Genieten van de tuin

Af en toe besef ik weer waarom ik deze weblog in het leven heb geroepen. Hij heet niet voor niets 'De Kleine Dingen'. De naam herinnert mij eraan dat ik niet continue met milieu, de planeet redden of andere grootse idealen bezig moet zijn. Kleine dingen zijn goed genoeg.

Daarom stond ik vandaag in de tuin en keek rustig rond.

Terwijl boven me, hoog in de lucht, de gierzwaluwen al druk rondvliegen, herrie makend met hun schril geluid, kijk ik hoe de dingen ontluiken in de tuin.

De Blauwe Regen laat al goed haar prachtige kleuren en bloemen zien. De hele pergola is begroeid met de mooie bloemen en er komt een duidelijke zoete geur vanaf. Ik ruik het al van flinke afstand.

En ook de manden met viooltjes zijn in korte tijd ontploft tot een bonte kleurenpracht.

En natuurlijk kijk ik hoe de SFG bakken erbij staan. Het lijkt erop dat de tomaat het gaat overleven, na de vrieskou. En ook de broccoli maakt nog kans.

En zo te zien gaan we ook een mooie aardbeienoogst tegemoet.

Ja, de tuin staat er mooi bij. En ik vind het leuk om er af en toe een mooie foto van te maken.

Mijn oog valt op een beestje op het raam. Ieks! Wat een grote mug is dat! Wat is dat voor beest? Zoiets heb ik nog niet gezien. Althans, niet zo bewust. Maar nu, met het oog gericht op de kleine dingen, bekijk ik het beestje met bewondering.

Toch nog even opgezocht wat voor beestje het is, daar is een mooie site voor, waar je redelijk makkelijk kan determineren. De soortenbank.

Het gaat om een Maartse Vlieg, een aparte benaming want oorspronkelijk is het een mug.

Moet je nu eens zien hoe leerzaam het kan zijn, gewoon in mijn eigen tuin!

Misschien dat ik de volgende keer een tuinsafari ga houden. Op zoek naar allerlei beestjes in de tuin en dan kijken wat het allemaal voorstelt. En er natuurlijk mooie foto's van maken.

Ik kan bijna niet wachten!

Het antwoord.

Wauw. Wat een reacties!

Wat fijn dat iedereen zo goed meedenkt. En ik denk dat ik dankzij jullie nu wel weet wat het geval voorstelt. Na even wat rondkijken op Internet weet ik het zeker.

Het is inderdaad een zinken weckketel.

Er werd ook aan een wasketel gedacht, en ik snap de verwarring, hij lijkt er best wel veel op. En wie weet, misschien dat ze vroeger een weckketel net zo goed voor de was hebben gebruikt, je weet het maar nooit.

Fijn om te weten!

Maar dit betekent niet dat ik nu aan het wecken ga beginnen.

Ten eerste zie ik niet hoe ik die ketel op het fornuis krijg, volgens mij duurt het een eeuwigheid voordat ik de boel aan de kook krijg. Plus is de bodem nogal bol, doordat het water in de ketel is bevroren tijdens de winter.

En ten tweede is de opbrengst van de moestuin niet zodanig dat ik een hele ketel aan weckpotten kan vullen.

Dus gaat deze weckketel binnenkort door het leven als bloembak!
(alhoewel het wel een beetje zeer doet om gaten in de bodem te boren)

En wat is nu dat andere raadplaatje?

Er waren een paar mensen die het goed hadden geraden:

Jodenvet!

Ook wel bekend als borsthoning, borstplaat, sikkevet, bokkevet of massé. En ook wel eens genoemd als druivensuiker, maar er bestaat de kans dat het ook echt druivensuiker was. Dat is wat verwarrend.

Jaaa, jeugdsentiment. van die harde brokken. Ik weet nog, als klein mannetje, met een paar centen naar de bakker, en daar allerlei snoep kopen. Zwart-wit, velletjes eetpapier, schuimblokken, stroopsoldaatjes, trekdrop, toverballen, zoethout, Musketiers (van die gevlochten chocolade carameldingen), drop en dus ook jodenvet.

Eh... dit klinkt alsof ik oud ben, zo'n opaatje dat altijd over vroeger vertelde, toen alles nog een halve cent kostte. Maar zo lang geleden is dat nog niet hoor. Echt niet! Geloof me! Echt!

In ieder geval heb ik weer even kunnen proeven van die ouderwetse smaak. En ik vind het nog net zo lekker als vroeger. Ik denk dat ik nog wel vaker wat ga kopen.

Voor de mensen in het Brabantse, HIER haal ik de jodenvet, naast de meest lekkere chocolade die er bestaat, maar dat terzijde.

Heel erg bedankt voor het meedenken en de vele reacties. Ik vond het erg leuk.

Hulp gevraagd: Wie weet wat dit is?

Het mooie van Internet is, dat er zoveel mensen met elkaar zijn verbonden. En al die mensen bij elkaar, hebben heel veel kennis, waar je gebruik van kan maken.

Dus dat ga ik nu proberen. Lieve lezers, kunnen jullie me helpen?

Al een tijdje hebben we een soort emmer in de tuin staan. Ik wil er misschien een pot van maken, om planten in te doen. Maar eerst wil ik weten wat het eigenlijk precies is. Misschien dat het de moeite waard is om het te gebruiken waarvoor het oorspronkelijk is bedoeld.

Wie weet waar dit voor dient? Wat kan je ermee?

De emmer met de deksel erop.

In de pot zit een soort van eh... ding. (en regenwater)

Eenmaal eruit is het duidelijker. Het is nog steeds een soort van ding. Maar nu met een bodem eraan vast, met gaatjes.

Alles bij elkaar. Wat zou het zijn?

Ik ben benieuwd of iemand het weet!

Als extra bonus, nog een raadplaatje. Ik weet al wat het is, want ik had er nog veel meer van, dit is het laatste exemplaar. De rest is op! Dit is jeugdsentiment voor mij. Herkennen jullie het?

PS: Ondertussen is het antwoord bekend.

Boe!

Blauwe regen boon

Elke zomer staat de blauwe regen in de tuin mooi in bloei. Altijd mooi om die blauwe bloementrossen te zien en te ruiken ook!

Maar deze keer zag ik iets bijzonders in de plant, geen bloemen, maar een boon! Twee zelfs!

Toch zeker een boon van een centimeter of 15 groot en een fluweelzacht huidje, de moeite waard om eens wat dichterbij te bekijken.

De boon is bedekt met piepkleine haartjes, het doet een beetje denken aan zo'n zacht perzikhuidje als je er met je vinger overheen gaat. Even nog dichter bekijken, met de neus erbovenop.

Ik kon het niet laten om ook de binnenkant te bekijken, toch benieuwd of het vergelijkbaar is met een gewone huis, tuin en keukenboon.

Nou ja, het ziet er bekend uit. Zou het eetbaar zijn? Ik heb geen zin om het te proberen, voor je het weet lig ik met buikpijn in bed.

Maar misschien kunnen we er wel een nieuw plantje uit kweken, wie weet. Eerst maar eens laten rijpen, er hangt nog een tweede ongeschonden exemplaar. Eens kijken hoe die zich gaat ontwikkelen.

Lavendel drogen

We hebben een grote lavendelstruik in de tuin staan, die zorgt ervoor dat we een lekkere lavendelgeur in onze neus hebben, wanneer we op het terras in de tuin zitten.

Vooral in de warme zomer is het genieten, dan zit de struik vol met hommels en wat bijen, druk aan het snuffelen tussen de bloempjes. Heerlijk om een tijdje te kijken naar alle bedrijvigheid.


Elk jaar wordt hij groter en groter en steeds snoeien we braaf de takken en gooien deze gewoon in de groenbak. Behalve dit jaar!

Deze keer oogsten we alle bloemetjes, om de paar dagen halen we wat takken eraf. (Anders is hij zo snel kaal.)


De bloemetjes gaan in een paar schalen en worden te drogen gelegd op de zolder. En wanneer dan alles door en door droog is, tja, dan moeten we nog even kijken wat we ermee gaan doen. Misschien van die geurende builtjes maken voor in de klerenkast, of thee, zou dat gaan?


Daar schrijf ik wel weer over, wanneer het zover is.